با سلام

ما والدین کودکی 4 ساله هستیم. متاسفانه فرزند ما زیاد ناسزا می گوید، حتی بعضی مواقع هم که عصبانی نیست به عنوان شوخی از آن واژه ها استفاده می کند. این مسئله سبب نگرانی و ناراحتی ما شده و نمی دانیم چگونه با آن مقابله کنیم. لطفا راهنماییمان کنید. 

سلام بر شما والدین گرامی

اغلب اوقات کودکان کلمات زشتی را یاد می گیرند و به زبان می آورند که مورد پسند والدین و جامعه نیست. نمی توان انتظار داشت کودکان هرگز ناسزا نگویند. بیشتر آنها کلمات زشتی را که از دیگران شنیده اند مورد آزمایش قرار می دهند. برخی کودکان برای این که خودشان را قوی تر نشان بدهند یا دیگران را تهدید کنند ناسزا می گویند. گاهی ممکن است شما خودتان بعضی کلمات را به کار ببرید ولی در عین حال این شما هستید که معین می کنید به کار بردن کدام کلمات مجاز یا غیر مجاز است. اگر ناسزاگویی کودکان را به خواسته هایشان برساند، احتمال دارد، ادامه یابد.

راهبردهایی که در ادامه بدان ها می پردازیم، به شما کمک می کند به فرزنداتان یاد دهید، کلماتی را به کار ببرد که از نظر خانوادگی و اجتماعی مجاز باشد و همان طور که می خواستید، از این کار ناشایست جلوگیری کنید.

1. خودتان الگوی خوبی باشید

اگر خودتان کلمات زشت به کار می برید حتی گاها، نمی توانید از کودکتان انتظار داشته باشید که این حرفها را نزند. در مواقع ناراحتی و عصبانیت، کلماتی را به کار ببرید که به فرزندتان نیز اجازه گفتن آن ها را می دهید.

2. آگاهانه نادیده بگیرید

این کار به ویژه ترفند خوبی برای زمانی است که کودک شما اولین بار است که حرف زشت می زند. به روی خودتان نیاورید، نخندید، توجه نکنید، به او نگاه نکنید و با او حرف نزنید. اگر ناسزاگویی منجر به واکنش اطرافیان نشود احتمال توقف آن بسیار است. اما اگر پاسخ نگرفتید ، توصیه هایی را که در ادامه می آید، اجرا کنید.

3. از قبل برنامه ریزی کنید

قبل از این که با کودک خود در مورد ناسزا گفتن صحبت کنید، انتظارات خودتان را مشخص کنید. به این صورت که کلماتی را که توهین آمیز می دانید یا می دانید که در مدرسه یا جامعه نامناسب است مشخص کنید و به کودکتان اجازه ندهید، آن ها را به کار ببرد.

4. در مورد این مسئله با کودکتان گفت و گو کنید

این کار را زمانی انجام دهید که هر دو در آرامش هستید. ” امید جان من دوست ندارم تو حرف زشت بزنی” کلماتی را که نامناسب می دانید فهرست کنید و برای آن ها جایگزین های مناسب ارائه دهید. “دیگه اجازه نداری این کلمات رو بگی..”؛ ” اگر مجبوری این طوری صحبت کنی ، می توانی بگویی…” و بعد کلمات مجاز را بگویید.

5. در مورد پیامدها صحبت کنید

از قبل بدانید که اگر کودکتان ناسزا گفت چه کاری انجام دهید. از پیامدهای مناسب استفاده کنید. به عنوان مثال محروم کردن او از یک فعالیت لذت بخش یا از دست دادن یک امتیاز مثل اجازه انجام بعضی بازی ها یا تماشای تلویزیون یا پارک رفتن. از قبل به کودکتان بگویید که اگر ناسزا بگوید چه پیامدهایی در انتظارش خواهد بود.

6. استفاده از کلمات مناسب را تشویق کنید

اگر کودکتان در طول روز حرف زشت نزد او را تشویق کنید. همچنین می توانید با دادن دسر مورد علاقه یا پیشنهاد یک بازی لذت بخش با مامان و بابا او را تشویق کنید.

در نهایت این که:

در طی این مسیر که البته آسان هم نیست صبور و پایبند و قاطع باشید. اعتراضات و شکایات کودکتان را نادیده بگیرید و با او بگو مگو نکنید. سعی کنید الگوی خوبی باشید.

با سلام خدمت مشاورین محترم شیک اندیش

پسر یک سال و سه ماهه ای دارم که تلاشی برای مستقل غذا خوردن نمی کند، گاهی به طور مختصر با دست غذا می خورد، ولی برای برداشتن غذا از قاشق استفاده نمی کند. آیا این رفتار طبیعی است؟ چه زمانی یاد می گیرد که مستقل غذا بخورد و از قاشق برای غذا خوردن استفاده کند؟

با سلام خدمت شما مادر عزیز

اغلب خردسالان با دست غذا خوردن و نگه داشتن قاشق را تا ١٢ ماهگي ياد مي گيرند. استفاده از قاشق را بين ١ تا ٢ سالگي مي آموزند و از چنگال ديرتر استفاده مي كنند. كامل شدن مهارت خردسالان در غذا خوردن بستگي به اين دارد كه چقدر فرصت اينكه خودشان غذا بخورند به آنها داده شده باشد.

به هر حال، غذا خوردن با يك كودك خردسال، كودكي كه در حال يادگيري نحوه غذا خوردن است، مي تواند سرگرم كننده و يا خسته كننده باشد. زمانيكه والدين حوصله دارند به كمك كودك مي آيند و از اين فرايند لذت مي برند؛ اما زمان هايي نيز پيش مي آيد كه والدين از به زور غذا دادن به كودك، مقاومت فرزندشان برای خوردن غذا و سرد شدن غذاي خودشان خسته مي شوند و ترجيح مي دهند كودك غذا خوردن مستقل را ياد بگيرد.

در مورد پرسش شما باید گفت جای نگرانی وجود ندارد، پیشنهاد می کنیم از راهكارهايي که در ادامه بدان می پردازیم، براي ترغيب مستقل غذا خوردن كودك دلبندتان استفاده کنید:

1. از غذا خوردن با دست شروع كنيد

اگر كودك شما قبلاً اينكار را انجام نداده اول به او ياد دهيد كه با دست غذا بخورد. با اينكار به شما خواهد گفت كه چه موقع براي گرفتن قاشق آماده است. غذاهايي كه براي با دست گرفتن راحت است مثل تكه هاي نان، تكه هاي پنير و يا ميوه را تهيه كنيد. در حين اينكه به اين غذاها گاز مي زند شما هم همزمان به او غذا بدهيد.

2. كودك را تشويق به گرفتن قاشق كنيد

به دست او قاشق بدهيد. هر زمان كه توانست غذا را با آن به دهانش ببرد او را تشويق كنيد.

به آرامي او را براي پر كردن قاشق و پيدا كردن راه دهان هدايت كنيد. انتظار ريخت و پاش فراوان را داشته باشيد. هرچه خودش بهتر از قاشق استفاده كند، باید كمكي كه به او مي دهيد را كمتر کنید. با اينكار به او اجازه مي دهيد روي غذا خوردنش كنترل پيدا كند؛ هر چند بارهاي اول زياد كثيف كاري كند.

3. رفتارهاي دلخواه را تشويق كنيد

زمانيكه كودك از قاشق استفاده مي كند، سرجايش مي نشيند و يا غذاي جديد را امتحان مي كند، به او توجه كنيد، لبخند بزنيد و تشويق اش كنيد و آن كاري را كه خوب انجام داده بيان كنيد ” پسر گلم چه خوب غذا خوردي، امروز چقد قشنگ اين تكه گوشت را جويدي”

در نهایت نیز این نكات ايمني را حتما رعایت کنید:

1. هميشه مراقب كودكتان باشيد و هنگام غذا خوردن او را تنها نگذاريد. اگر از صندلي مخصوص غذا خوردن استفاده مي كنيد مراقب باشيد نيفتد.

2. هر زمان كه ميخواهد چيزي بخورد يا بياشامد او را بنشانيد تا دچار خفگي نشود. غذا يا نوشيدني را وقتي نشسته است به او بدهيد.

3. از دادن غذاهايي كه بچه ها در بلع آن ها مشكل دارند و احتمال خفگي مي رود مثل گيلاس، دانه ها و مغزها( پسته، بادام، تخمه)، شيريني سفت يا آب نبات اجتناب كنيد.

با سلام 

من والد پسري ٩ ساله هستم. 2 ماه است كه از همسرم جدا شده ام و اكنون با فرزندم زندگي مي كنم. با اين كه او در جريان جر و بحث هاي ما بود و چيزي را از او پنهان نكرديم و قبل از جدايي هم با او در اين مورد صحبت كرديم، اكنون از هر دوي ما عصباني است و مي گويد چرا وقتي مي خواستيد جدا شويد، مرا به دنيا آورده ايد. شكي نيست كه از اين اتفاق آسيب ديده، اما هنوز نتوانسته با اين مسئله كنار بيايد و در كارهاي روزمره اش هم افت كرده است. لطفا كمك كنيد.

 با سلام خدمت شما والد گرامي

وقتي مجبور مي شويد به بچه ها بگوييد كه ديگر قرار نيست با هم زندگي كنيد، احتمالاً اين يكي از دشوارترين كارهايي است كه در زندگيتان انجام داده ايد. حتي اگر هر دو مطمئن باشيد طلاق درست ترين راه حل است، گفتن اين موضوع به بچه ها، قلب آن ها را خواهد شكاند، حتي اگر از قبل هم با آن ها صحبت كرده باشيد. قرار گرفتن در اين مقطع، كودكان را شوكه خواهد كرد. بنابراين روزها و هفته هايي كه در پي مي آيند لحظاتي بحراني براي فرزندتان خواهد بود و اين كه شما چه واكنشي در مقابل وي نشان دهيد، در سازگاري اش با اين شرايط تأثير خواهد داشت. در اين چالش به بررسي مواردي خواهيم پرداخت كه مي تواند شما را در اين مسير ياري كند.

1. ثبات و پايداري تان را حفظ كنيد

حالا كه زندگي كودكتان دچار فرازو فرود شده است، شايد فكر مي كند كه انجام كارهاي روزمره اش ديگر اهميتي ندارد. اما برعكس، حالا اهميت آن بيشتر شده است. او بايد مثل قبل سر وقت بخوابد، غذا بخورد، مسواك بزند، مدرسه برود، وظايف خانه را انجام دهد. تنها چيزي كه تغيير كرده اين است كه اگر قبلاً همراه با همسرتان بر اين كارها نظارت داشتيد، اكنون بايد جداگانه انجامش دهيد. اين كار كودك را تشويق مي كند تا زودتر به زندگي عادي برگردد. 

 2. دلايل جدايي تان را بيان كنيد

شما بارها با اين سؤالات مواجه خواهيد شد كه چرا از هم جدا شديد؟ چرا خانواده ما؟ چرا نمي توانيد با هم زندگي كنيد؟ چرا با هم ازدواج كرديد؟ چرا من را به دنيا آورده ايد؟ اين سؤالات بي انتهاست. با توجه به سن او مي توانيد به سؤالاتش پاسخ دهيد و البته سوالاتي هم هست كه ممكن است نتوانيد پاسخ مناسبي برايشان پيدا كنيد. اما به او اطمينان دهيد كه هر وقت بخواهد مي تواند با هر دوي شما صحبت كند. به هرحال بسياري  از روابط ممكن است منحر به شكست شود و شما كم و بيش مي توانيد دلايل منطقي براي شكستتان بيابيد. اما درك كودكان از اين حقايق متفاوت است. اغلب در پس اين چراها نيازي عميق به امنيت و آسايش خاطر نهفته است. نكته مهم اين است كه كودك شما نياز دارد مطمئن شود:

• جدايي شما تقصير كودكتان نبوده

      شما به دلايلي كه خارج از كنترلتان بوده از هم جدا شده ايد و او نمي توانسته مانع اين اتفاق شود.

• شما بخاطر اين اتفاق متاسف و ناراحت هستيد

      با كودكتان همدلي كنيد، با هم از احساساتتان بگوييد و بگوييد كه مي دانيد چقدر اين اتفاق براي وي غم انگيز و دردناك بوده است. شما نمي توانيد چيزي را تغيير دهيد، اما مي توانيد با درك او، احساسات بد كودك       را تعديل كنيد.

• هر دوي شما هميشه كودكتان را دوست داريد

       كودك بايد بداند و مطمئن شود كه چقدر براي هر دوي شما مهم است و هرگز عشق شما به او از بين نخواهد رفت. بداند كه هميشه مراقبش خواهيد بود و مي تواند منظم، هر دوي شما را ببيند. 

 در پايان اين كه:

بدون آن كه كودكتان را سرزنش يا قضاوت كنيد، به حرف هايش گوش دهيد. بدانيد كه بچه ها در واكنش به اين موضوع با يكديگر متفاوتند و او را با ديگران مقايسه نكنيد. گذشت زمان هم به او كمك خواهد كرد تا اتفاقات گذشته را مرور كند، به علت اصلي آن پي ببرد و سازگارتر شود. پس حمايت خود را از كودك دريغ نكنيد.

با سلام

کودک نوپایی دارم که پریزهای برق و سیم های وسایل برقی برای او جذابیت دارند. می خواستم بدانم چطور از برق گرفتگی کودکم جلوگیری کنم و اگر این اتفاق ناگوار برای فرزندم افتاد، چه کار باید انجام دهم؟

با سلام خدمت شما والد گرامی

بدن انسان رسانای برق است، بدین معنی که به راحتی می تواند جریان الکتریکی را از خود عبور دهد. کودکان به دلیل کنجکاویشان دوست دارند، انگشتان کوچکشان را در همه جا، به خصوص پریزهای برق فرو کنند. لذا هنگامی که کودکتان به این مرحله رسید، شما باید از وقوع این اتفاق آگاه باشید و از چنین اتفاقاتی جلوگیری کنید. قرار گرفتن در معرض جریان الکتریکی می تواند منجر به صدمات خفیف، مانند: سوختگی یا صدمات جدی، مانند: آسیب به اندام داخلی یا مرگ شود. از این رو، در ادامه به معرفی اقدامات پیشگیرانه و راهکارهایی در هنگام بروز برق گرفتگی در کودکان ارائه می کنیم.

هنگامی که کودکتان دچار برق گرفتگی می شود، چه اتفاقی می افتد؟

اگر دست یا پای کودکتان، هنگامی که با سیم برق بازی می کند یا آن را می جود، تماس پیدا کند، ممکن است دچار برق گرفتگی شود. در این هنگام، او ممکن است دچار سوختگی، بی حسی، درد یا سر درد شود. جریان برق از یک اندام بدن کودکتان وارد می شود و سپس به همه بافت های وی آسیب می رساند. اگر برق گرفتگی شدید باشد، بسته به شدت و مدت زمان برق گرفتگی، ممکن است منجر به تشنج، ایست قلبی، آسیب به مغز و حتی مرگ شود.

دلایل برق گرفتگی در کودکان چیست؟

کودکان کنجکاو هستند و از کشف کردن نمی ترسند. برق گرفتگی در کودکان می تواند دلایل مختلفی داشته باشد که در ادامه به ارائه آن ها می پردازیم.

• جویدن سیم برق یا گاز گرفتن پریز برق
• انگشت یا یک شیء فلزی را درون پریز برق کردن
• لمس کردن یا بازی کردن با لوازم برقی

در هنگام برق گرفتگی کودکتان، چه کار کنید؟

اگر کودکتان دچار برق گرفتگی شد، بلافاصله اقدامات زیر را انجام دهید:

• کودکتان را از منبع برق جدا کنید. اولین کاری که باید انجام دهید این است که منبع برق را خاموش کنید، حتی بهتر است که فیوز را قطع کنید.
• از یک غیر رسانا، مانند: چوب یا پلاستیک، برای قطع اتصال استفاده کنید. مطمئن شوید که روی چیز مرطوب و خیسی نایستاده اید. اگر پابرهنه هستید، بر روی مواد غیر رسانا، مانند: کاغذ یا پارچه بایستید.
• تا زمانی که جریان برق را قطع نکرده اید، به کودکتان دست نزنید.
• پس از جدا کردن کودکتان از منبع برق، فوراً تنفس وی را بررسی کنید. اگر نفس نمی کشید و یا کُند و آهسته نفس می کشید، او را به مدت 2 دقیقه، احیای قلبی-ریوی (CPR) کنید و با اورژانس تماس بگیرید.
• سرش را کمی پایین از بقیه اعضای بدنش قرار دهید.
• او را زیاد تکان ندهید، زیرا گردن یا ستون فقرات او ممکن است دچار آسیب شده باشد.
• اگر تنفس کودکتان طبیعی است، پوست وی را بررسی کنید. اگر دچار سوختگی شده است، او را به اورژانس منتقل کنید، مگر این که مطمئن باشید سوختگی خفیف است. قبل از رسیدن به بیمارستان یخ یا پماد روی ناحیه سوختگی قرار ندهید.

پزشک می تواند سوختگی کودکتان را پانسمان کند و جراحات داخلی را بررسی خواهد کرد. اگر پزشک مشکوک به جراحت در اندام های داخلی باشد، ممکن است چند آزمایش بنویسد. اگر کودکتان درد داشته باشد، پزشک ممکن است مُسکن تجویز کند. اگر سوختگی شدید باشد یا اندام های داخلی آسیب دیده باشند، کودکتان باید در بیمارستان بستری شود.

چگونه می توانید از برق گرفتگی کودکتان جلوگیری کنید؟

بسیاری از والدین برای فرزند دار شدن آماده می شوند، اما اغلب فراموش می کنند که در طول سال های کودکی فرزندشان، امنیت خانه را تامین کنند. کودکان در سنین کودکی نیاز دارند که در برابر خطرات خانگی محافظت شوند. در ادامه به چند اقدام پیشگیرانه که کودکتان را از خطر برق گرفتگی محافظت می کند، اشاره می کنیم.

• وسایل برقی، مانند: اتو، سشوار، شارژرهای تلفن همراه و لپ تاپ و … را از دسترس کودکان دور نگه دارید.
• پریزهای برق را با درپوش محافظ بپوشانید.
• مبل های سنگین را جلوی پریزهای برق قرار دهید.
• به کودکتان اجازه ندهید، بعد از حمام در اطراف خانه بچرخد. ابتدا او را کاملاً خشک کنید.
• آب و نوشیدنی ها را دور از تلویزیون، رایانه، کنسول های بازی، دی وی دی پلیر و … قرار دهید.
• پیش از رفتن به رختخواب، وسایل برقی را خاموش کنید. ماشین لباس شویی و ظرف شویی را در طول شب روشن رها نکنید. وصل بودن شارژر تلفن همراه یا غیره به پریز برق، ممکن است باعث گرم شدن بیش از حد شارژر و آتش سوزی شود.
• هنگامی که در خارج از خانه هستید، مراقب سیم های آویزان و تیر برق های شکسته باشید.

در نهایت این که:

کودکتان را در امنیت کامل نگه دارید. هنگامی که کودکتان بزرگ شود، می تواند از خودش مراقبت کند و از برق دور بماند. تا آن زمان شما مسئول مراقبت از او و دور نگه داشتن وی از خطرات هستید.

با سلام

من به تازگی صاحب فرزندی شده ام و درباره استحمام او سوالاتی دارم. می خواستم بدانم آیا باید نوزادم را هر روز حمام کنم یا خیر، چه زمانی برای حمام او مناسب است و به طور کلی در هنگام حمام کردن نوزادم باید چه نکاتی را مد نظر قرار دهم؟ پیشاپیش از راهنمایی شما سپاسگزارم. 

با سلام خدمت شما مادر گرامی

سوال رایجی میان مادران جوان درباره حمام کردن نوزادشان وجود دارد و آن این است که آیا باید نوزادان را هر روز حمام کرد؟ پاسخ این سوال بسیار ساده است. نوزاد شما نیازی ندارد که هر روز حمام شود، زیرا او آن قدر کثیف نیست که هر روز حمام شود. علاوه بر این، نوزاد تازه متولد شده شما از این که هر روز حمام شود، واقعاً لذت نمی برد و حمام هر روزه می تواند پوست حساس و بسیار نرم او را خشک کند، به خصوص اگر در مناطقی زندگی می کنید که آبش سخت است. همچنین حمام کردن نوزادان کوچک که بسیار لغزنده هستند، برای مادران جوان کاری بس دشوار است و ممکن است تا مدت کوتاهی برای حمام کردن فرزندشان به کمک دیگری نیز نیاز داشته باشند. اما بهداشت بسیار مهم است، از این رو، پیشنهاد می شود صورت نوزادتان و اندام تناسلی اش را پس از هر بار تعویض پوشک بشویید. علاوه بر این، شما نباید اجازه دهید عرق و میکروب در قسمت های چین خورده پوست در ناحیه زیر بغل و پاها تجمع یابند.

آیا نوزادتان هر روز به حمام نیاز دارد؟

اگر شما مادری دقیق باشید و نیازهای بهداشتی نوزادتان را با مراقبت و توجه زیاد و فوراً برطرف کنید، مانند: تعویض پوشک و پاک کردن آروغ، بنابراین لازم نیست به طور جداگانه و هر روز نوزادتان را حمام کنید. عفونت پوستی و بثورات در میان نوزادان تازه متولد شده ای که هر روز حمام می شوند، معمولاً توسعه می یابد. پوست نوزادان نازک است و رطوبت زیادی را حفظ نمی کند، از این رو، به هیچ وجه حمام روزانه توصیه نمی شود. تمیز نگه داشتن نوزاد در اولویت اول قرار دارد و نباید نادیده گرفته شود.

چه زمانی نوزادتان را حمام کنید؟

پاسخ این سوال، کاملاً بستگی به شما دارد، اما زمانی را برای حمام کردن نوزادتان انتخاب کنید که بتوانید روی این کار تمرکز کنید و عجله نداشته باشید. حمام کردن برای نوزادتان تجربه منحصر به فردی است، بنابراین مهم است که این کار را آرام انجام دهید و از راحتی نوزادتان اطمینان حاصل کنید.

در حالی که برخی مادران ترجیح می دهند نوزاد خود را صبح حمام کنند تا در تمام طول روز احساس تازگی و طراوت بکند، برخی مادران ترجیح می دهند نوزادشان را قبل از خواب و با آب ولرم حمام کنند تا خواب عمیق و راحتی داشته باشد. اگر می خواهید نوزادتان را پس از تغذیه کردن حمام کنید، بهتر است کمی او را روی شکم قرار هید تا آرام شود و سپس او را حمام کنید.

چه مواردی را باید در هنگام حمام کردن نوزادتان رعایت کنید؟

• برای حمام کردن نوزادتان به جای آب سرد، از آب گرم استفاده کنید. آب گرم نوزادتان را آرام می کند و به او کمک می کند، خواب عمیق و راحتی داشته باشد.
• از یک دماسنج نوزاد برای بررسی دمای مناسب آب استفاده کنید و سپس نوزادتان را درون وان قرار دهد.
• همیشه حمام کردن نوزادتان را با شستن صورتش آغاز کنید.
• از کشیدن هر نوع صابونی بر روی صورت نوزادتان کاملاً اجتناب کنید.
• هرگز نوزادتان را بدون مراقب در حمام تنها نگذارید، حتی برای چند لحظه.

با سلام

مدتی است که در محل پوشک نوزادم نقاط قرمز رنگی دیده می شود. می خواستم بدانم که این لکه ها و جوش های قرمز رنگ، جوش پوشک هستند و علل، راه های درمان و پیشگیری از آن چیست؟

با سلام خدمت شما مادر گرامی

اگر ناحیه پوشک کودکتان تحریک شده و قرمز باشد، احتمال ابتلا به جوش پوشک وجود دارد. پوست کودکتان همچنین ممکن است کمی ورم کرده و گرم باشد. جوش پوشک هم می تواند خفیف باشد، به طوری که فقط نقاط قرمزی در ناحیه ای کوچک ایجاد شود و هم می تواند شدید باشد، به طوری که برآمدگی های قرمز به شکم و ران کودک نیز گسترش یابد.

علل ابتلا به جوش پوشک در کودکان

جوش پوشک می تواند ناشی از ادرار کودکان یا خوردن یک غذای جدید باشد. در ادامه علل اصلی ابتلای کودکان به جوش پوشک را ارائه می کنیم.

1. رطوبت

حتی جاذب ترین پوشک ها نیز اندکی رطوبت بر پوست کودکتان بر جای می گذارند. و هنگامی که ادرار کودکتان با باکتری مدفوعش مخلوط می شود، به آمونیاک تجزیه می شود که می تواند بر روی پوست بسیار ناگوار باشد. به همین دلیل است که کودکانی که حرکات روده بیشتری دارند و یا مبتلا به اسهال هستند، بیشتر مستعد جوش پوشک می باشند.

علاوه بر این، کودکی که برای مدت زمان طولانی در پوشک مرطوب یا کثیف بماند، به احتمال زیاد دچار جوش پوشک می شود. هر کودکی با پوست حساس نیز می تواند مبتلا به جوش پوشک شود، حتی اگر به طور مکرر پوشکش تعویض شود.

 2. حساسیت شیمیایی

جوش پوشک می تواند نتیجه مالش پوشک به پوست باشد، به خصوص اگر کودکتان به مواد شیمیایی حساس باشد، مانند: بوی عطر پوشک های یک بار مصرف یا محصولاتی که به هنگام تعویض پوشک بر روی پوست کودکتان می مالید.

3. غذاهای جدید

جوش پوشک همچنین زمانی که کودکتان شروع به خوردن غذای جامد می کند یا یک غذای جدید را امتحان می کند، شایع است. هر غذای جدیدی، ترکیب مدفوع را تغییر می دهد، اما اسیدها در برخی مواد غذایی خاص، مانند: توت فرنگی یا آبمیوه ها، می تواند به طور خاص برای برخی کودکان مشکل زا باشد. یک غذای جدید همچنین ممکن است حرکات روده کودکتان را به طور مکرر افزایش دهد. اگر کودکتان با شیر مادر تغذیه می شود، حتی ممکن است به آن چه که شما می خورید نیز واکنش نشان دهد، اگر چه کودکانی که با شیر مادر تغذیه می شوند، معمولاً کمتر به جوش پوشک مبتلا می شوند.

4. عفونت باکتریایی

ناحیه پوشک گرم و مرطوب است و باکتری ها این شرایط را دوست دارند. بنابراین عفونت باکتریایی در این ناحیه به راحتی رشد می کند، به خصوص در چین و چروک های پوست کودکتان.

5. آنتی بیوتیک ها

کودکانی که آنتی بیوتیک می خورند یا در شیر مادرشان آنتی بیوتیک وجود دارد، گاهی اوقات دچار عفونت باکتریایی می شوند، چرا که این داروها باکتری های سالم را می کشند. آنتی بیوتیک ها همچنین می توانند منجر به اسهال شوند و در نتیجه جوش پوشک ایجاد کنند.

چه زمانی باید برای جوش پوشک به پزشک مراجعه کنید؟

شما باید در ظرف مدت 3 الی 4 روز بدون مراجعه به پزشک جوش پوشک کودکتان را برطرف کنید. اما اگر به نظر می رسد که این جوش ها آلوده و عفونی هستند، باید به پزشک مراجعه کنید. علائم عفونت عبارت است از:

• تاول
• جوش های پُر از چرک
• تراوشات زرد رنگ
• زخم های سر باز

در این صورت، پزشک ممکن است برای کودکتان آنتی بیوتیک موضعی یا خوراکی تجویز کند. پزشک ممکن است برای جوش پوشکی که ناشی از عفونت باکتریایی باشد، یک کرم یا پماد ضد قارچی تجویز کند.

راه های درمان جوش پوشک

اگر کودنکتان دچار جوش پوشک شد، مراحل زیر را برای بهبود پوست او انجام دهید:

• با تعویض پوشک مکرر، کودکتان را خشک و تمیز نگه دارید. این ممکن است بدین معنا باشد که در شب و در حین خواب، پوشک وی را تعویض کنید.
• در هر بار تعویض پوشک، ناحیه پوشک را به خوبی شستشو دهید و از دستمال های مرطوب حاوی الکل و عطر استفاده نکنید.
• کودکتان را به آرامی خشک کنید، ولی مالش ندهید.
• از پمادی استفاده کنید که پوست تحریک شده کودکتان را از ادرار و مدفوع محافظت کند. نیازی نیست در هر بار تعویض پوشک از پماد استفاده کنید. پماد را در لایه ای نسبتاً ضخیم روی ناحیه پوشک بمالید تا در چند تعویض پوشک آینده نیازی به استفاده از این پماد نباشد. این پماد کمک می کند تا از تحریک بیش از حدت پوست جلوگیری شود.
• پوشک کودکتان را سفت نبندید و یا از پوشکی استفاده کنید که کمی بزرگ تر از سایز او است تا اجازه دهید گردش هوا بهتر جریان یابد. شما همچنین می توانید برند و مارک دیگری از پوشک ها را امتحان کنید و یا پوشک هایی را که مخصوص پوست های حساس است و جاذب رطوبت بیشتری است، تهیه نمایید.
• هنگامی که هوا گرم است و کودکتان می تواند در خارج از خانه بازی کند، پوشک او را در آورید. قرار گرفتن در معرض هوا باعث تسریع بهبودی می شود.
• هنگامی که کودکتان دچار جوش پوشک شد، او را بدون پوشک بخوابانید و روی تخت یک لایه پلاستیکی بیندازید تا از تشک محافظت کنید.

پیشگیری از جوش پوشک

برخی اقدامات پیشگیرانه از جوش پوشک در کودکان در ادامه می آید:

• خشک نگه داشتن ناحیه پوشک بهترین راه حل برای پیشگیری از جوش پوشک است، بنابراین پوشک کودکتان را به طور مکرر و پس از هر بار خیس یا کثیف شدن، تعویض کنید.
• ناحیه تناسلی کودکتان را در هر بار تعویض پوشک، کاملاً تمیز کنید.
• پوست ناحیه پوشک کودکتان را به آرامی خشک کنید و هرگز مالش ندهید. شما همچنین می توانید پس از تعویض پوشک، از یک سشوار با حرارت کم برای خشک کردن ناحیه پوشک استفاده کنید.
• اگر به نظر می رسد کودکتان مستعد جوش پوشک است، پس از هر بار تعویض پوشک، یک لایه نازک از پماد محافظ پوست، روی ناحیه پوشک بمالید.
• از پودر بچه استفاده نکنید، چرا که در صورت استنشاق ذرات آن، ریه های کودکتان آسیب می بیند.
• هنگامی که کودکتان شروع به خوردن غذای جامد می کند، هر بار یک غذا را به او معرفی کنید و چند روز منتظر بمانید و سپس غذای جدید دیگری را به او معرفی کنید. این کار باعث می شود تا به راحتی حساسیت به یک ماده غذایی جدید را که باعث جوش پوشک می شود، تشخیص دهید و آن را از برنامه غذایی کودکتان حذف کنید.
• پوشک را سفت و محکم نبندید، به طوری که هیچ فضایی برای گردش هوا وجود نداشته باشد.
• از مواد شوینده بدون عطر برای شستن پوشک های پارچه ای استفاده کنید و آن ها را با آب داغ بشویید و دو بار آب بکشید. شما همچنین می توانید از یک فنجان سرکه برای شستشوی آن ها استفاده کنید.
• تا زمانی که می توانید کودکتان را با شیر مادر تغذیه کنید، زیرا جوش پوشک در کودکانی که با شیر مادر تغذیه می شوند، کمتر اتفاق می افتد.
• زمانی که کودکتان نیاز به آنتی بیوتیک دارد، از پزشکش بخواهید که به او پروبیوتک نیز بدهد. پروبیوتیک ها باعث رشد باکتری های سالم می شوند و خطر ابتلا به جوش پوشک را کاهش می دهند.
• اگر کودکتان به مهد کودک می رود، مطمئن شوید که مراقبان او، اقدامات احتیاطی را درک و رعایت می کنند.

با سلام

کودکی دارم که نسبت به هم سن های خودش وزن کمتری دارد، علت عدم وزن گیری او چه می تواند باشد و چگونه درمان می شود؟

با سلام خدمت شما 

اگر فرزند شما به تازگی بیمار شده باشد، ممکن است کمی از وزنش را از دست داده باشد، اما جای هیچ نگرانی نیست، چرا که او به زودی وزن از دست رفته اش را باز می یابد. اما اگر فرزندتان وزن از دست نداده باشد، ولی سرعت وزن گیری اش کم است، ممکن است سرعت رشد طبیعی اش کم باشد. با این حال، فرزند شما باید وزن کسب کند و وزن از دست ندهد. انداختن نگاهی به نمودار رشد، به شما کمک می کند تا میزان رشد فرزندتان را نسبت به سایر کودکان ارزیابی کنید.

اگر چه نرخ رشد کودکان با یکدیگر متفاوت است، اما اگر صدک رشد کودک شما به طور مداوم 80 پرسنتایل (درصد) بوده و ناگهان به 10 پرسنتایل سقوط می کند، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید.

پزشک چه اقداماتی انجام می دهد؟

پزشک کودکتان را معاینه می کند و از شما چند سوال می پرسد تا ببیند آیا مشکلی وجود دارد و اگر این طور بود، علت اصلی آن را بیابد. پزشک علاوه بر نرخ رشد کودکتان، عوامل بسیاری را بررسی می کند تا علت را مشخص کند. اگر کودکتان به نقاط عطف رشد رسیده باشد، ظاهراً مشکلی وجود ندارد و او سالم و شاداب است. اگر پزشک متوجه شود که نرخ رشد کودکتان خوب نیست، ممکن است مشکل عدم افزایش وزن یا شکست در رشد را تشخیص دهد.

اگر کودکتان وزن کسب نکند، بسیار مهم است که علت مشخص شود. تغذیه مناسب، به خصوص در 3 سال اول زندگی، برای رشد جسمی و ذهنی کودک بسیار حیاتی است.

پزشک کودکتان ممکن است آزمایش خون، ادرار و آزمایش های دیگری انجام دهد و بر میزان کالری مصرفی وی در یک دوره زمانی مشخص نظارت کند. گاهی اوقات پاسخ بسیار ساده است و گاهی اوقات بسیار پیچیده. پزشک همچنین ممکن است کودکتان را به متخصص تغذیه یا متخصص گوارش برای ارزیابی یا درمان ارجاع دهد.

ممکن است برای شما بسیار دشوار باشد که متوجه شوید رشد کودکتان کُند است، اما نباید خودتان را مقصر بدانید و سرزنش کنید و این احساس را داشته باشید که پدر یا مادر خوبی نیستید.

علل عدم وزن گیری کودکان چیست؟

علل بالقوه بسیاری وجود دارد که یک پزشک می تواند ماه ها وقت صرف کند تا آزمایش ها و مطالعات گوناگونی بر روی رژیم غذایی کودک، سابقه پزشکی، میزان فعالیت، میزان استرس و … انجام دهد تا علت عدم وزن گیری کودک را بیابد.

به طور کلی، اگر کودکتان نرخ رشد مناسبی ندارد، بدان معنی است که یا خوب غذا نخورده است یا مواد غذایی را جذب نکرده است و یا از مواد غذایی مغذی استفاده نکرده است. اگر کودکتان بیمار شده باشد، ممکن است بدن او به کالری بیشتری نیاز داشته باشد. بیماری می تواند به اشتهای کودک آسیب بزند. یک بیماری جدی گوارشی، مانند: اسهال، ریفلاکس، سلیاک یا عدم تحمل شیر می تواند منجر به عدم وزن گیری شود.

در موارد نادری، عدم وزن گیری ممکن است نتیجه یک مشکل ریوی، مانند: فیبروز کیستیک، یا یک مشکل عصبی، مانند: فلج مغزی، یا یک مشکل کروموزومی، مانند: سندرم داون، یا یک مشکل قلبی، مانند: کم خونی، یا یک مشکل متابولیسمی یا غدد درون ریز، مانند: کمبود هورمون رشد، باشد. اگر هر یک از موارد بالا، علت عدم وزن گیری کودکتان باشد، باید فوراً درمان را شروع کنید.

عدم وزن گیری کودک چگونه درمان می شود؟

هنگامی که پزشک علت عدم وزن گیری کودک را متوجه شد، شما می توانید با درمان دارویی و افزایش کالری مصرفی کودکتان این مشکل را برطرف کنید.

افزایش کالری مصرفی کودکتان بدین معنی است که او را تشویق به خوردن مواد غذایی سالم و پُر کالری کنید. بهترین انتخاب ها شامل محصولات لبنی کامل (شیر، پنیر، ماست، بستنی، پودینگ، سوپ شیر)، تخم مرغ، آووکادو، نان و پاستا گندم کامل، پنکیک، سیب زمینی پخته، کره آجیل ها و غلات گرم است.

آیا عدم وزن گیری بدین معنی است که کودکم همیشه کوچک تر از آن چه باید باشد، خواهد بود؟

پاسخ این پرسش بستگی به این دارد که علت اصلی عدم وزن گیری کودکتان چه بوده است. برای مثال اگر کودکتان مبتلا به یک بیماری طولانی مدت شده باشد، محتمل است که او همیشه کوچک تر از حد متوسط باشد. از طرف دیگر، اگر مشکل عدم وزن گیری وی به راحتی برطرف شود، ممکن است او سریع تر از معمول به یک وزن مناسب دست یابد.

با سلام

نوزادم مدتی پس از تولدش، بخشی از موهایش را کم کم از دست داد. آیا از دست دادن موها در این دوران طبیعی است و آیا موهای فرزندم دوباره رشد خواهد کرد؟

با سلام خدمت شما

ریزش موهای نوزاد تازه متولد شده کاملاً طبیعی است و جای هیچ نگرانی نیست. نوزادان اغلب موهایشان را در 6 ماه اول زندگی از دست می دهند. در ادامه به معرفی علل و راه های درمان ریزش مو در نوزادان می پردازیم.

علل ریزش مو در نوزادان

مو، دو مرحله رشد و استراحت دارد. مرحله رشد مو حدود 3 سال طول می کشد و مرحله استراحت حدود 3 ماه طول می کشد، اگر چه بازه 1 الی 6 ماهه نیز برای مرحله استراحت مو طبیعی است. در مرحله استراحت، مو در فولیکول باقی می ماند تا موهای جدید در آیند.

حدود 5 الی 15 درصد موهای پوست سر در هر زمان، معمولاً در مرحله استراحت قرار دارند، اما استرس، تب یا تغییرات هورمونی می توانند رشد تعداد بیشتری از موها را متوقف کنند. ریزش مو شروع می شود و حدود 3 ماه بعد مرحله رشد بعدی مو آغاز می شود.

میزان هورمون های یک نوزاد تازه متولد شده درست پس از تولد کاهش می یابد و این امر می تواند منجر به از دست دادن موها شود. (مادران نیز اغلب به همین دلیل مقدار زیادی از موهایشان را از دست می دهند.)

اگر نوزاد شما اغلب به یک طرف می خوابد، ممکن است موهای آن ناحیه ریزش کند. همچنین اگر نوزادتان سرش را به بالش یا تشک می مالد، ممکن است نقاط تاسی گسترش یابد.

سایر عللی که موجب ریزش مو می شوند، اما در کودکان زیر 12 ماه خیلی شایع نیستند، عبارتند از:

• نقاط طاس همراه با قرمزی، پوسته پوسته شدن و نقاط سیاه در جاهایی که مو ریزش کرده است، ممکن است به معنای این باشد که نوزادتان یک عفونت قارچی مسری به نام تینه آ کاپیتیس دارد.
• آسیب جسمانی، برای مثال بستن موی سر به صورت دم اسبی سفت می تواند منجر به از دست دادن موها شود.
• کشیدن و کندن موها که به اختلال مو کنی یا تریکوتیلومانیا مشهور است، نیز می تواند منجر به از دست دادن بخشی از موهای سر شود.
• اگر کودک شما به طور کلی در مناطقی از سرش طاس است، ممکن است آلوپسی آره آتا داشته باشد. این یک نوع بیماری خود ایمنی است که سیستم ایمنی بدن به فولیکول های مو حمله می کند و رشد مو را به شدت کاهش می دهد. این نوع از دست دادن مو معمولاً به صورت منطقه ای و دایره ای می باشد و می تواند همه موهای بدن را تحت تاثیر قرار دهد.
• برخی بیماری ها، مانند: کم کاری تیروئید یا کم کاری هیپوفیز، می توانند منجر به از دست دادن تمام موهای سر کودکتان شود.

راه های درمان ریزش موی سر نوزادان

اگر ریزش موی سر نوزادان به دلیل تغییرات هورمونی باشد، شما نمی توانید هیچ کاری انجام دهید، مگر این که منتظر روییدن موهای جدید وی باشید.

اگر ریزش موهای نوزادتان در نتیجه قرار گرفتن وی برای مدت طولانی در یک حالت باشد، سعی کنید او را در طول چرت زدن و خواب شبانه در حالت های مختلفی قرار دهید.

مدت زمانی نوزادتان را روی شکم قرار دهید، این کار علاوه بر این که اجازه می دهد پشت سرش کمی هوا بخورد، برای رشد جسمانی وی نیز ضروری است.

به خصوص پس از 6 ماهگی نوزادتان، برای از دست دادن موهایش به پزشک مراجعه کنید. اگر چه ریزش مو طبیعی است، اما پزشک می تواند اطمینان حاصل کند که هیچ بیماری وجود ندارد و اگر مشکلی وجود داشت در درمان آن کمک می کند. برای مثال، در صورت وجود عفونت قارچی، پزشک داروی ضد قارچ تجویز می کند.

اگر پزشک مشکوک به آلوپسی آره آتا باشد، ممکن است نوزاد شما را برای ارزیابی های بیشتر به متخصص پوست ارجاع دهد.

اگر موهای سر نوزادتان به دلیل شکستگی ریخت، شما باید موها و پوست سرش را برای مدتی، با دقت و لطافت درمان کنید تا زمانی که مجدد رشد کند.

در نهایت این که:

هیچ تضمینی وجود ندارد، اما در اکثر موارد، ریزش موی سر نوزادان موقتی است و به احتمال زیاد سر کودکتان در عرض یک سال پُر از مو می شود.

با سلام

با توجه به وجود معلولان و ناتوانان در سطح چامعه، فرزند من مدام درباره این افراد سوالات زیادی از من یا پدرش می کند. می خواستم بدانم پاسخ مناسب به سوالات وی در این باره چیست؟

با سلام خدمت شما مادر گرامی

اگر کودک شما پیش از این با افراد دارای معلولیت مواجه نشده باشد، احتمال دارد که در خیابان یا مدرسه با این افراد رو به رو شود. لذا این آمادگی را داشته باشید که به سوالات فراوان فرزند کنجکاوتان پاسخ دهید.

واکنش شما به این موضوع، به احتمال زیاد رفتار و نگرش کودکتان را درباره معلولیت تحت تاثیر قرار می دهد. لذا این فرصتی است برای شما که نگرشتان را تقویت کنید.

برای افرادی که هیچ معلولیتی ندارند، از عنوان «طبیعی» استفاده نکنید، زیرا این امر دلالت بر این موضوع می کند که معلولان «غیر طبیعی» هستند.

هنگامی که با کودکتان با فرد معلولی رو به رو می شوید، نیازی نیست که به او بگویید: «خیره نشو» یا «حرکت کن»، زیرا معلولان از افرادی که از آن ها اجتناب می کنند، خوششان نمی آید و همچنین کودکتان ممکن است تصور کند که نباید در این باره از شما سوالی بپرسد. در عوض هنگامی که کودکتان به معلولی خیره شد و پرسید که او چه مشکلی دارد، برای مثال بگویید: «او به شیوه ای متفاوت راه می رود یا ارتباط برقرار می کند.»

در نظر داشته باشید که یک کودک معلول، همچنان یک کودک است. به فرزند خود بگویید که یک همکلاسی یا یک همسایه معلول، با سایر افراد اشتراکات زیادی دارد.

اگر کودکتان شروع به پرسیدن سوالات جزئی درباره معلولیت کرد، به او کمک کنید تا پاسخ سوالاتش را بیابد. با یکدیگر در اینترنت جستجو کنید تا درباره معلولیت بیشتر اطلاعات کسب کنید. مطمئن باشید، نه تنها درباره کارهایی که معلولان نمی توانند انجام دهند، اطلاعات کسب می کنید، بلکه درباره کارهایی که قادر به انجام آن هستند نیز به اطلاعاتی دست می یابید.

کودکان با نیازهای خاص به احتمال بیشتر در معرض آزار و اذیت و قلدری قرار می گیرند. اگر شما متوجه شدید که کودکتان یا دوستانش به یک کودک یا بزرگسال «عقب مانده» یا «کر» و یا «لال» می گویند، به آن ها توضیح دهید که این کلمات چقدر به این افراد آسیب می زند. به آن ها یاد دهید تا زمانی که به احساسات فرد دیگری صدمه زدند، از وی عذرخواهی کنند.

در ادامه به چند نمونه از سوالات متداول کودکان درباره معلولیت و پاسخ مناسب آن ها اشاره می کنیم.

چرا او مثل من حرف نمی زند؟

اگر جواب را می دانید، در سطح درک کودکتان بدان پاسخ بدهید. برای مثال، زیرا عضلاتی که او را قادر به حرف زدن می کند، دارای مشکلاتی هستند.

آیا او عقب مانده است؟

به کودکتان بگویید که کلمه «عقب مانده»، واژه خوبی نیست و بگویید که مغز او به شیوه ای متفاوت کار می کند، بنابراین او دشوارتر از تو صحبت می کند و یاد می گیرد، اما او همانند سایر افراد است.

چرا این طور رفتار می کند؟

به کودکتان توضیح دهید که افراد دارای معلولیت، گاهی اوقات به شیوه ای متفاوت کارها را انجام می دهند. برای مثال: به کودکتان بگویید که چقدر سخت است که یک کودک مبتلا به اوتیسم ارتباط برقرار کند.

چرا او به مدرسه ما نمی آید؟

به کودکتان توضیح دهید که بعضی از بچه ها به دلیل این که کمک بیشتری برای خواندن، نوشتن، راه رفتن، صحبت کردن یا بازی کردن با دیگران دریافت کنند، باید به مدارس دیگری بروند.

چرا این اتفاق برای او افتاد؟

به کودکتان توضیح دهید که برخی افراد با معلولیت متولد شده اند و برخی دیگر آسیب دیده یا بیمار شده اند و در نتیجه آن دچار معلولیت شده اند.

در نهایت این که:

به فرزندتان بیاموزید که اگر کودک دارای معلولیتی را دید، او را بپذیرد و به او سلام کند. کودکتان را تشویق کنید تا با او دوست شود و بازی کند. دوستی با یک فرد معلول باعث افزایش بلوغ و مهربانی فرزندتان می شود. چرا که فرزندتان می تواند به او در تکالیف یا هل دادن صندلی چرخدارش کمک کند و موجب رشد شخصیتش شود.