با سلام

با توجه وضعیت بد اقتصادی و عدم امنیت شغلی افراد در جامعه، اگر من یا پدر فرزندم از شغلمان اخراج شدیم، باید چگونه در این رابطه به وی توضیح دهیم؟

با سلام خدمت شما مادر گرامی

کودکان مدرسه ای، تغییر در روال عادی زندگی را متوجه می شوند. برای مثال، اگر پدر خانواده پس از صرف صبحانه هنوز حاضر نشده باشد و به سر کار خود نرود، کودک متوجه می شود که اتفاقی رخ داده است. کودک همچنین شایعات و اخبار را می شنود. لذا پیش از این که خبر اخراجتان را از منبع دیگری دریافت کند، خودتان با وی در این باره صحبت کنید.

فرض کنید کودکتان رازتان را فاش می کند، لذا خودتان به همسایه ها و کادر مدرسه ماجرای اخراجتان را توضیح دهید. به کودکتان بگویید: «مامان برای مدتی به سر کار نمی رود، ولی در جستجوی کار جدید است» یا «ما برای اجاره خانه از پدر بزرگ پول قرض کرده ایم».

شما نمی توانید از کودکتان انتظار داشته باشید که درک کند چرا یک شرکت بسته می شود و دیگری نه. بنابراین، توضیح این مساله را ساده کنید. برای مثال بگویید: «شرکت مامان پول کافی برای پرداخت حقوق ندارد، بنابراین مامان به دنبال به دنبال کار جدید است».

بر روی چیزهایی تمرکز کنید که برای کودکتان تغییر می کند. به کودکتان کمک کنید تا در جهان در حال تغییر، احساس امنیت و اعتماد به نفس داشته باشد. برای مثال به او بگویید: «مامان برای مدتی در خانه می ماند و به دنبال کار جدید است، بنابراین می توانم تو را به مدرسه ببرم و بر گردانم».

کودکان 5 الی 8 ساله، بیشتر نگران این خواهند بود که انفصال از کار والدین چگونه بر زندگی روزانه شان تاثیر می گذارد. آیا هنوز به همان مدرسه می روند؟ آیا هنوز در تیم فوتبالشان بازی می کنند؟ آیا هنوز برایشان جشن تولد گرفته می شود؟ اگر تغییر عمده در روال زندگی کودکتان صورت خواهد گرفت، او باید اطلاع داشته باشد.

به کودکتان اطمینان خاطر بدهید، اگر چه ممکن است این تغییرات برای مدتی طول بکشد و مانند گذشته همه چیز نداشته باشد، اما شما برنامه ای دارید و همه چیز درست خواهد شد.

شما همچنین باید بر روی چیزهایی که تغییر نمی کنند، تمرکز کنید. حتی هر تغییر کوچکی در روال زندگی، می تواند کودکتان را ناراحت کند. لذا لیستی از چیزهایی که تغییر نخواهند کرد، تهیه کنید. برای مثال، زندگی کردن در همان خانه و ملاقات کردن پدر بزرگ و مادربزرگ.

واضح است که این اتفاق تقصیر کودکتان نیست. اما ممکن است کودک شما فکر کند که اگر بهتر رفتار می کرد، مادر یا پدرش کارشان را از دست نمی دادند. لذا به طور خاص به کودکتان بگویید که این مساله هیچ ربطی به او ندارد و این اتفاق گاهی اوقات پیش می آید.

نیازی نیست که جزئیات را به کودکتان توضیح دهید. شما باید او را از نگرانی هایتان محافظت کنید و به او احساس امنیت بدهید.

وعده هایی را که نمی توانید از پس انجام آن برآیید، ندهید. شما ممکن است وسوسه شوید که به کودکتان بگویید، به زودی یا در این ماه کار جدیدی پیدا می کنید یا او را در تابستان در فلان کلاس ثبت نام می کنید، ولی اگر عمل به این وعده ها بیشتر از مدت زمان گفته شده، طول بکشد، کودکتان ممکن است احساس خیانت کند. بهتر است بپذیرید که نمی دانید چه زمانی اوضاع بهتر می شود، اما همه تلاشتان را می کنید تا اوضاع به حالت عادی برگردد.

انتظار داشته باشید که کودکتان زندگی خود را با زندگی دوستانش مقایسه کند. کودک شما ممکن است از، از دست دادن کار شما عصبانی و دلخور باشد و بگوید که پدر دوستم شغلش را از دست نداده است. شما نباید حالت تدافعی داشته باشید، بلکه باید این گونه واکنش نشان دهید: «من خوشحالم که پدر دوستت شغلش را از دست نداده است. من می دانم که تو ناراحتی و این وضعیت برای همه ما دشوار است. اما این اتفاق برای افراد زیادی رخ می دهد. ما به یک برنامه جدید نیاز داریم و همه چیز درست خواهد شد».

به فرزندتان اجازه دهید، سوالاتی بپرسد و با شنونده خوبی بودن و پاسخ به سوالاتش، با او همدردی کنید. در ادامه به چند نمونه از سوالات متداول کودکان درباره اخراج از کار اشاره می کنیم.

اخراج شدن از کار به چه معنی است؟

پاسخ مناسب به این سوال این است: هنگامی که کسی که به افراد بابت کاری که انجام می دهد، پول می دهد، دیگر توانایی پرداخت پول ندارد و افراد باید شغل جدیدی پیدا کنند.

آیا بابا کار اشتباهی انجام داده است؟

کودکتان ممکن است درباره این که مقصر چه کسی است، کنجکاو باشد. شما می توانید به او بگویید: «نه، بابا کار اشتباهی انجام نداده است، فقط در حال حاضر به این محصول نیاز ندارند و آن را نمی خرند، بنابراین بابا به دنبال یک شغل جدید است»، یا پاسخ کلی تری، مانند: «تعداد زیادی از مردم، این روزها به دنبال پیدا کردن شغل جدیدی هستند».

چرا ما نمی توانیم ماشینمان را نگه داریم؟

اگر مجبور باشید ماشین یا لوازم لوکستان را از دست بدهید، ممکن است کودکتان این مساله را نپذیرد، به خصوص اگر دوستش مجبور به از دست دادن وسایلش نباشد. با او همدردی کنید و بگویید: «متاسفم، ای کاش می توانستیم ماشینمان را نگه داریم، ولی فعلاً نمی توانیم». به مواردی اشاره کنید که او هنوز می تواند داشته باشد، مانند: دوچرخه، دستگاه دی وی دی و کتاب هایش.

آیا ما امسال به مسافرت می رویم؟

اگر نمی توانید به مسافرت بروید، به کودکتان بگویید: «امسال نمی توانیم به مسافرت برویم، اما به ملاقات پدربزرگ و مادربزرگ و دوچرخه سواری می رویم». کودکتان را مطمئن سازید که نیازهای اساسی اش، مانند: خوراک، پوشاک و مسکن، برآورده می شود. شما نمی توانید از کودکتان انتظار داشته باشید که مانند یک بزرگسال، ناامیدی و ناراحتی اش را مدیریت کند. لذا بپذیرید که ناراحتی وی نتیجه اجتناب ناپذیر استرس در خانواده است. پس او را در آغوش بگیرید و با او همدردی کنید.

در نهایت این که:

به جای امکاناتی که از دست داده اید، موارد دیگر را جایگزین کنید. برای مثال، برای جایگزین شام آخر هفته در رستوران، یک وعده غذایی خاص به پیشنهاد کودکتان به همراه شمع و دستمال سفره را برنامه ریزی کنید. به کودکتان اجازه دهید کمک کند، او ممکن است ایده ای داشته باشد، اگر چه ممکن است ایده های او خیلی به وضعیت مالی خانواده کمک نکند، اما به کودکتان کمک می کند احساس کنترل بیشتری بر موقعیت کند و احساس کند، عضوی از گروه است. در فواصلی که دنبال شغل جدید هستید، توجه به کودکتان را فراموش نکنید.

با سلام

من به تازگی مادر شده ام و ناخن های نوزادم کمی بلند است و مدام به صورت خود چنگ می زند و پوستش را می خراشد. آیا من باید ناخن هایش را کوتاه کنم؟ چگونه این کار را انجام دهم؟

سلام خدمت شما مادر گرامی

اگر چه ناخن های نوزاد تازه متولد شده شما نرم تر و انعطاف پذیرتر از ناخن های شما است، ولی همچنان تیز می باشد، لذا باید آن ها را کوتاه کنید. نوزاد شما کنترل کمی بر روی دست ها و پاهای خود دارد و می تواند به راحتی صورتش و یا شما را با ناخن هایش خراش دهد.

ناخن های نوزاد کوچک شما به سرعت رشد می کنند، به طوری که ممکن است مجبور باشید چند بار در هفته آن ها را کوتاه کنید. ناخن های انگشتان پا کمتر نیاز به کوتاه شدن دارند.

چگونه ناخن های نوزادتان را بدون بریدن و آسیب، کوتاه کنید؟

بهترین زمان برای کوتاه کردن ناخن های نوزادتان، هنگامی است که او خواب است. زمان دیگری که برای این کار مناسب است، پس از حمام است، زیرا ناخن های نوزادتان نرم تر شده اند.

مطمئن شوید که برای کوتاه کردن ناخن های نوزادتان، نور کافی دارید. از یک ناخن گیر یا قیچی مخصوص نوزاد استفاده کنید. در هنگام کوتاه کردن ناخن های نوزادتان، دست وی را محکم بگیرید تا تکان نخورد.

ناخن های نوزادتان را منحنی کوتاه کنید و سپس لبه های تیز آن را با سوهان، صاف کنید.

پزشکان توصیه می کنند که در چند هفته اول زندگی نوزادتان، تنها از سوهان برای کوتاه کردن ناخن ها استفاده کنید، زیرا ناخن ها بسیار نرم هستند و والدین تازه کار ممکن است به طور تصادفی پوست نوزادشان را ببُرند.

اگر تصمیم دارید ناخن نوزادتان را هنگامی که بیدار است، کوتاه کنید، از همسر خود بخواهید او را نگه دارد و مانع از تکان خوردن او در حین کوتاه کردن ناخن ها شود.

برخی والدین ناخن های نوزادشان را با دندان خود کوتاه می کنند، اما اگر در انگشت نوزاد خراش یا بریدگی کوچکی وجود داشته باشد، با این کار میکروب ها از دهان والد به بریدگی روی پوست نوزاد وارد می شود.

اگر نوک انگشت نوزادتان را بُریدید، چگونه خونریزی را متوقف کنید؟

اگر نوک انگشت نوزادتان را بُریدید، انگشت بُریده وی را با آب سرد بشویید، سپس یک پارچه دور انگشت نوزادتان بپیچید و آن را با کمی فشار نگه دارید. خونریزی معمولاً پس از چند دقیقه متوقف می شود.

در برابر وسوسه بانداژ کردن انگشت نوزادتان مقاومت کنید، زیرا به احتمال زیاد، هنگامی که نوزادتان انگشتش را به دهان می برد، از انگشتش بیرون می آید و می تواند باعث خفگی اش شود. در صورتی که زخم کودکتان خونریزی دارد و نمی توانید آن را متوقف کنید، بهتر است به پزشک مراجعه کنید.

با سلام

مدتی است که از تولد نوزاد من می گذرد. می خواستم بدانم از چه زمانی می توانم وی را به بیرون از خانه ببرم و آیا باید اقدامات خاصی را در این زمینه انجام دهم؟

سلام خدمت شما مادر گرامی

بسیاری از والدین درباره بیرون بردن نوزادشان از خانه نگران هستند. در حقیقت بسیاری از والدین در حدود یک ماه یا بیشتر نوزادشان را از خانه خارج نمی کنند. اما هیچ دلیل پزشکی برای بیرون نبردن نوزاد از خانه وجود ندارد.

هوای تازه و قدم زدن می تواند برای هر فردی در هر سنی مناسب باشد، حتی نوزادان. اما از طرف دیگر، قرار گرفتن در معرض سایر افراد می تواند منجر به بیمار شدن نوزادان شود. از این رو، برای جلوگیری از ورود میکروب ها به بدن نوزادتان، باید مدت زمانی را که در کنار افراد دیگر هستید، محدود کنید و مطمئن شوید که هر کس که قصد بغل کردن یا لمس کردن نوزادتان را دارد، عاری از بیماری و میکروب است. به عبارت دیگر از افراد مبتلا به بیماری دور بمانید.

هنگامی که نوزادتان بزرگ تر می شود، به هر چیزی که در بیرون وجود دارد، از جمله، منظره ها، صداها و بوها علاقمند می شود. لذا سعی کنید هنگامی که سرحال است، او را به بیرون ببرید. معمولاً زمان مناسب برای این کار، پس از تغذیه شدن و تعویض پوشک است. در این زمان، او حال خوبی دارد و ممکن است به اندازه کافی آرام شود و بتواند بخوابد.

اگر می خواهید نوزاداتان را به مدت یک ساعت یا بیشتر به بیرون ببرید و بیرون رفتنتان با زمان خواب یا تغذیه اش تداخل پیدا می کند، باید مطمئن شوید که برای این کار آماده اید. لذا یک ساک مخصوص حاوی پوشک و لوازم تعویض پوشک، لباس اضافه و وسایل مربوط به تغذیه اش را به همراه داشته باشید.

اگر مدتی را در بیرون سپری خواهید کرد، به طور مناسب به نوزادتان لباس بپوشانید. اگر هوا سرد است، سرش و دست ها و پاهایش را بپوشانید. به نوزادتان تقریباَ همان تعداد لایه لباسی را بپوشانید که یک بزرگسال می پوشد، اگر چه ممکن است بخواهید یک پتو یا ژاکت نازک و سبک به آن اضافه کنید. از نوزادتان در برابر آفتاب به وسیله سایه بان، کرم ضد آفتاب و یک لایه لباس نازک و سبک محافظت کنید.

مراقب بیشینه و کمینه دمای هوا باشید. بستگی به سن نوزادتان و آب و هوای محل زندگی شما، برای بیرون بردن نوزادتان، 6- درجه سانتی گراد می تواند خیلی سرد و 32 درجه سانتی گراد می تواند خیلی گرم باشد.

با سلام

یکی از اقوام نزدیک ما دچار بیماری خاصی شده و کودکم از این موضوع مطلع شده است و نگران هستم که مبادا این موضوع در روحیه اش تاثیر بگذارد. حال چگونه باید درباره این موضوع با کودکم صحبت کنم تا او را از نگرانی در آورم و به سوالات وی پاسخ بدهم؟

سلام خدمت شما مادر گرامی

والدین گاهی اوقات فکر می کنند که اگر درباره بیماری کسی با کودکشان صحبت نکنند، از وی محافظت می کنند. اما اگر یکی از اعضای خانواده ناراحت، بیمار و یا روال عادی زندگی اش مختل شده  باشد، کودکان پیش دبستانی و دبستانی متوجه این امر می شوند. لذا بهتر است به سوالات کودکتان پاسخ های ساده و صادقانه بدهید. او باید اطمینان یابد که در امنیت است و از وی مراقبت می شود و همه باید برای بهتر شدن حال بیمار و یا حداقل داشتن احساس بهتر بیمار کمک کنند.

اگر یکی از والدین بیمار باشد، کودک ممکن است به طور غیر منطقی احساس کند که او مقصر است، لذا شما باید به او اطمینان دهید که بیماری تقصیر او نیست. او ممکن است با گوشه گیری، کابوس دیدن یا بد رفتاری در مدرسه بدین موضوع واکنش نشان دهد. حتی اگی فرد بیمار به او خیلی نزدیک نباشد، (یک معلم یا همسایه) او ممکن است مضطرب و نگران شود که والدینش نیز بیمار خواهند شد. از این رو در ادامه به راهکارهایی اشاره می کنیم که نگرانی کودکان را در این زمینه کاهش می دهد.

ابتدا فکر کنید که چه چیزی باید بگویید و چه کسی باید این حرف ها را بزند. حرف هایی که می خواهید بزنید را با صدای بلند تمرین کنید. برای مثال: «قلب بابا مریض است و پزشکان سعی می کنند او را خوب کنند.» ابتدا موضوع را به طور خلاصه بیان کنید، سپس با توجه به واکنشی که کودکتان نشان می دهد، موضوع را با جزئیات بیان کنید. این که بگویید ناراحت هستید، ایرادی ندارد، اما اگر فکر می کنید که در میان حرف هایتان گریه خواهید کرد، بهتر است موضوع را فرد دیگری به کودکتان بگوید.

اطمینان واقعی بدهید. این ایده خوبی نیست که بگویید، همه چیز خوب خواهد شد، مگر این که مطمئن باشید این اتفاق رخ خواهد داد. به جای آن می توانید بگویید: «معلمت پزشکان خوبی دارد و افراد زیادی از او مراقبت می کنند. ما امیدواریم که بهتر شود، اما شاید این اتفاق نیفتد.»

انتظار نداشته باشید که با یک بار مکالمه، موضوع تمام شود. سوالات کودکتان در طول زمان پیوسته ادامه خواهند داشت. لذا شما باید آمادگی داشته باشید که بیش از یک بار، این موضوع را توضیح دهید و به سوالات کودکتان پاسخ دهید. شما لازم نیست اطلاعاتی بیش از آن چه کودکتان پرسیده است، در اختیار او قرار دهید، جزئیات بیشتر درباره داروها و نحوه درمان، ضرورتی ندارد.

اگر فرد بیمار باید در بیمارستان بستری شود، به کودکتان حقیقت را بگویید، زیرا تخیلات کودک، از گفتن حقیقت بدتر است. مگر این که فرد بیمار در بیمارستان به لوله ها و دستگاه های زیادی متصل شده باشد. ملاقات کودک با بیمار معمولاً آرامش بخش و اطمینان بخش است. اگر کودک نمی تواند بیمار را ملاقات کند، بهتر است برای او کارت یا گل بفرستد.

درباره حس و حالی که فرد بیمار ممکن است داشته باشد، با کودکتان صحبت کنید. برای مثال به او بگویید: «او در طی درمان موهایش را از دست خواهد داد و ظاهری متفاوت خواهد داشت، اما دوباره موهایش رشد می کند.» یا «وقتی پدرت از مطب پزشک به خانه بازگشت، باید استراحت کند.»

از طریق هنر و بازی متوجه شوید که چه در ذهن کودکتان می گذرد. کودکتان را تشویق کنید که نقاشی بکشد و یا برخی از تجهیزات پزشکی اسباب بازی را در اختیار او قرار دهید تا به وسیله آن ها بتواند احساسات خود را تخلیه کند.

آماده باشید که درباره مرگ صحبت کنید. اگر درمان به خوبی پیش نرفت، به کودکتان بگویید: «پزشکان همه تلاششان را برا کمک به عمویت کردند، اما تلاششان جواب نداد و حالش بدتر شده است.» نگرانی هایتان را بیان کنید. «ما درباره سلامت عمویت خیلی نگران هستیم.» بدین ترتیب وی را برای مرگ احتمالی بیمار آماده می کنید. مراقب باشید که نگویید: «نه، عمویت نمی میرد». از گفتن عبارات گیج کننده ای، همچون: او رفته است، او خوابیده است و … پرهیز کنید.

به فرزندتان اجازه دهید، سوالاتی بپرسد و با شنونده خوبی بودن و پاسخ به سوالاتش، با او همدردی کنید. در ادامه به چند نمونه از سوالات متداول کودکان درباره بیماری نزدیکان اشاره می کنیم.

آیا من بیماری را از او می گیرم؟

اگر بیماری فرد مورد نظر مانند سرطان است و واگیردار و مُسری نیست، به کودکتان بگویید که این بیماری به او سرایت نمی کند. اما اگر بیماری فرد مورد نظر مانند مننژیت مُسری است، به کودکتان بگویید: «به دلیل واگیر دار بودن، ما نمی خواهیم که تو پدربزرگ را ملاقات کنی.»

آیا تو و بابا هم بیمار می شوید؟

شما نمی توانید به کودکتان قول دهید که بیمار نخواهید شد، اما می توانید به او قوت قلب دهید. اگر یک بیماری در خانواده شما ارٍثی باشد، می توانید به کودکتان بگویید: «ما خیلی خوب از خودمان مراقبت می کنیم تا سالم و امن بمانیم.»

چگونه این بیماری را گرفت؟

شما می توانید برای پاسخ به این سوال از تجربه شخصی کودکتان استفاده کنید. برای مثال بگویید: «گاهی اوقات بخش هایی از بدن بیمار می شوند، مثل زمانی که تو گوش درد یا گلو درد داشتی.»

بابا هنوز من را دوست دارد؟

اگر یک بیماری باعث ایجاد افسردگی، بدخلقی یا خواب آلودگی یک خانواده شود، کودکتان ممکن است آن را به شخص خود ربط دهد. لذا به او اطمینان بدهید که بابا حالش خوب نیست و برای بهتر شدن به استراحت نیاز دارد. او هنوز تو را دوست دارد، اما فقط نمی تواند هم اکنون علاقه اش را به تو نشان دهد.

با سلام

یکی از آشنایان ما فوت کرده است و کودکم از این موضوع مطلع شده است و درباره مرگ سوالاتی از من و پدرش می کند. می خواستم بدانم چگونه باید درباره این موضوع با کودکم صحبت کنم و به سوالات وی پاسخ دهم؟

سلام خدمت شما مادر گرامی

مرگ یکی از سخت ترین موضوعاتی است که والدین باید با کودکان خود در میان بگذارند، به خصوص زمانی که آن ها در تلاش برای مقابله با غم و اندوه خود هستند. اما مرگ بخش اجتناب ناپذیر زندگی است و کودکان باید آن را درک کنند و راه هایی برای احساس ناراحتی و غم و اندوه خود که احساسی طبیعی است، بیابند.

کودکان دبستانی درک می کنند که مرگ دائمی و اجتناب ناپذیر است. آن ها به لحاظ فکری نه عاطفی، می دانند که مرگ می تواند برای افراد جوان، همانند افراد مُسن اتفاق بیفتد. آن ها ممکن است بترسند که مرگ مُسری باشد. اگر چه آن ها ممکن است دوست یا آشنایی را از دست داده باشند و از این حادثه شوکه شده و ترسیده باشند، اما فکر می کنند که مرگ برای آن ها اتفاق نمی افتد و می توانند از آن فرار کنند. . از این رو در ادامه به راهکارهایی اشاره می کنیم که شما را درباره توضیح موضوع مرگ به کودکتان راهنمایی می کند.

از پاسخ دادن به سوالات کودکتان طفره نروید. طبیعی است که وی درباره مرگ کنجکاو باشد، حتی اگر یکی از عزیزانش را از دست نداده باشد. در حقیقت، در زمان هایی که عواطف و احساسات کمتر حاکم هستند، می توانید درباره این موضوع با کودکتان گفتگو کنید و وی را برای مواجهه با مرگ یک شخص آماده کنید. لذا به سوالات کودکتان درباره مرگ پاسخ دهید و از خواندن داستان هایی درباره مرگ حیوانات و پدربزرگ یا مادربزرگ ها نترسید.

احساسات خود را بیان کنید. ابراز غم و اندوه، هم برای کودکان و هم برای بزرگسالان مهم ترین بخش بهبود است. با غم و اندوه بیش از حد کودکتان را نترسانید، اما منکر موضوع هم نشوید. به کودکتان توضیح دهید که بزرگسالان نیز گاهی نیاز دارند، برای مثال، به خاطر دلتنگی برای مادربزرگشان، گریه کنند یا ناراحت باشند.

از بیان عبارات گیج کننده پرهیز کنید. عباراتی، مانند: مادربزرگ خوابیده است یا رفته است، می تواند کودکتان را گیج کند. او ممکن است فکر کند که وقتی می خوابد، خواهد مُرد یا اگر به سفر برود، دیگر بر نمی گردد. لذا دلایل واقعی مرگ را تا حد امکان به سادگی توضیح دهید. برای مثال بگویید: «مادربزرگ یک بیماری جدی داشت و بدنش نتوانست با آن مبارزه کند.»

درباره خدا و بهشت با دقت صحبت کنید. توضیح درباره مرگ و زندگی پس از مرگ، بسته با اعتقادات مذهبی شما دارد. اگر مفاهیم خدا و بهشت را وارد گفتگویتان می کنید، به آن چه که می خواهید بگویید، با دقت فکر کنید، زیرا ممکن است عباراتی را که می خواهید برای آرام کردن کودکتان به کار ببرید، وی را گیج کند.

کودکان به شیوه های گوناگون به مرگ واکنش نشان می دهند. بنابراین اگر کودکتان به شدت آرام شد یا از رفتن به مدرسه امتناع کرد، شگفت زده نشوید. او حتی ممکن است تصور کند به دلیل این که به برادرش حسودی می کرد، باعث مرگ او شده است یا از این که شما نتوانستید مانع مرگ برادرش شوید از شما عصبانی باشد. کودکتان ممکن است پس از تجربه از دست دادن یک شخص، جهان را دیگر همان طور که قبلاً تصور می کرده است، نبیند. از طرف دیگر او ممکن است هیچ واکنشی نشان ندهد یا واکنش هایش منقطع و همراه با شادی معمولی و بازی باشد.

انتظار داشته باشید که کودکتان موضوع را به طور مکرر مطرح کند. آماده باشید که بارها و بارها سوالات مشابهی را از فرزندتان بشنوید. او همچنین به احتمال زیاد سوال های جدیدی را درباره مرگ می پرسد، زیرا به مرور زمان، آگاهی و شناختش درباره مرگ افزایش می یابد.

کودک شما ممکن است بخواهد در مراسم تشییع جنازه شرکت کند. مراسم به خاک سپاری می تواند به برخی کودکان برای پذیرش مرگ شخصی که وی را دوست داشتند، کمک کند، به خصوص اگر پیش از مراسم توضیح دقیقی درباره مراسم، رفتار افراد و جایی که مُرده قرار است دفن شود، داده باشید. اما هرگز نباید کودکان را به شرکت در مراسم خاک سپاری مجبور کرد. کودکان می توانند در خانه شمع روشن کنند، نقاشی بکشند یا در سایر مراسم ها شرکت کنند.

در مورد سقط جنین می توانید به کودکتان بگویید این اتفاق غیر معمول است و جنین بدین دلیل مُرد که به اندازه کافی سالم نبود که در خارج از رحم زندگی کند. در مورد مرگ حیوانات خانگی عزاداری کودکتان را جدی بگیرید و با وی همدردی کنید. در مورد پوشش خبری رسانه ها از فاجعه ها و جنگ های رخ داده در سراسر جهان، به کودکتان اطمینان بدهید که از وی حمایت می کنید و او در امنیت است.

به فرزندتان اجازه دهید، سوالاتی بپرسد و با شنونده خوبی بودن و پاسخ به سوالاتش، با او همدردی کنید. در ادامه به چند نمونه از سوالات متداول کودکان درباره مرگ نزدیکان اشاره می کنیم.

وقتی کسی می میرد، چه اتفاقی می افتد؟

بدن از کار می افتد، قلب نمی زند، ماهیچه ها کار نمی کنند و مغز نمی تواند فکرکند. بسیاری از مردم به دلیل پیری می میرند و بدنشان از بین می رود، اما برخی دیگر از مردم بر اثر سانحه یا بیماری جدی می میرند. هیچ کس نمی داند که مردم بعد از مردن به کجا می روند، اما می دانیم که دیگر درد ندارند.

مراسم خاک سپاری چیست؟

مراسم خاک سپاری، مراسمی است که همه افراد به دلیل از دست دادن شخصی که دوست داشته اند، ناراحتند و گریه می کنند و به دلیل نشان دادن عشقشان به فرد مُرده و همدردی با اعضای خانواده اش در آن حضور می یابند.

ما چه وقت می میریم؟

ما دقیقاً نمی دانیم که چه وقت می میریم، اما اکثر افراد تا پیری زندگی می کنند.

با سلام

من مادر نوزادی 2 ماهه هستم. فرزندم پس از شیر خوردن، مقداری از شیری را که خورده است بالا می آورد. آیا این اتفاق طبیعی است و راه های پیشگیری از بالا آوردن شیر چیست؟

با سلام خدمت شما مادر گرامی

تقریباً نیمی از نوزادان به طور منظم شیر بالا می آورند. حداکثر سن برای بالا آوردن 4 ماهگی است. زمانی که نوزادتان همراه با شیر مادر یا شیر خشک هوا را فرو می دهد، هوا در مایع به دام می افتد. هوا مجبور است خارج شود و زمانی که این اتفاق می افتد، مقداری از مایع نیز به همراه هوا از دهان نوزاد خارج می شود. نوزادان نسبت به اندازه شان، بسیار تغذیه می شوند و برخی از آن ها واقعاً خوردن را دوست دارند. بنابراین، گاهی اوقات آن ها بیش از حد پُر می شوند و لذا شیر از دهانشان سرریز می شود.

سیستم گوارش یک نوزاد تازه متولد شده، کاملاً توسعه نیافته است. ماهیچه های انتهای مری نوزادتان که کنترل می کند، آیا غذا در حال پایین رفتن و بالا آمدن غذا را کنترل می کند، هنوز کاملاً توسعه نیافته است و بنابراین ممکن  است مقداری از شیر خورده شده از دهان خارج شود.

آیا می توان برای جلوگیری از بالا آوردن شیر کاری انجام داد؟

راهکارهایی برای ماندن و هضم شدن غذا در معده و بالا نیامدن آن وجود دارد که در ادامه بدان ها اشاره می کنیم.

• هنگامی که نوزادتان را تغذیه می کنید، او را عمودی نگه دارید. هنگامی که او نشسته یا در آغوشتان است، وی را تغذیه کنید و هنگامی که روی شکم خوابیده است، او را تغذیه نکنید.
• هنگام تغذیه محیط را آرام نگه دارید و صدا و سایر و عوامل مزاحم و حواس پرتی را به حداقل برسانید. هرگز اجازه ندهید، پیش از شروع تغذیه نوزادتان خیلی گرسنه بماند. اگر نوزادتان به هنگام تغذیه آشفته و پریشان باشد، به احتمال زیاد هوا را همراه شیر فرو می دهد.
• اگر نوزادتان شیر خشک یا شیر دوشیده شده را از طریق شیشه شیر می خورد، مطمئن شوید که سوراخ سر شیشه خیلی کوچک نیست که او را از خوردن شیر ناامید کند و هوا فرو دهد. از طرف دیگر، اگر سوراخ سر شیشه خیلی بزرگ باشد، مقدار زیادی شیر را فرو خواهد داد، زیرا مایع به سرعت به دهان او وارد می شود.
• پس از هر بار تغذیه، آروغ نوزادتان را بگیرید. در واقع، اگر نوزادتان در هنگام تغذیه مکثی طبیعی داشته باشد، فرصتی فراهم می شود تا پیش از دریافت غذای بیشتر، آروغ بزند. بدین نحو، اگر هوایی در معده نوزادتان وجود داشته باشد، پیش از دریافت غذای بیشتر، آن را خارج می کند. اگر پس از چند دقیقه نتوانستید آروغ نوزادتان را بگیرید، نگران نباشید، او احتمالاً نیازی به آروغ زدن نداشته است.
• فشار را از روی شکم نوزادتان بردارید. مطمئن شوید که لباس ها و پوشک نوزادتان خیلی تنگ نیستند و شکم وی را هنگامی که آروغش را می گیرید، روی شانه تان قرار ندهید. از سفرهای ماشینی پس از تغذیه شدن اجتناب کنید، زیرا خم شدن روی صندلی ماشین می تواند به شکم نوزادتان فشار بیاورد.
• پس از تغذیه نوزادتان را خیلی تکان ندهید و او را برای 30 دقیقه یا 1 ساعت عمودی نگه دارید.
• بیش از حد او را تغذیه نکنید. اگر نوزادتان پس از هر بار تغذیه کمی بالا می آورد، ممکن است نشانه این باشد که او بیش از حد تغذیه می شود.
• اگر شما نوزادتان را با شیر مادر تغذیه می کنید، می توانید از پزشکتان بپرسید که آیا در رژیم غذاییتان چیزی است که باعث بالا آوردن نوزادتان شود. (گاهی اوقات شیر گاو باعث بالا آوردن نوزادان می شود.)
• اگر نوزادتان در خواب بالا می اورد، سر او را بالا ببرید.

نوزادان چه زمانی بالا آوردن را متوقف می کنند؟

زمانی که ماهیچه های نوزادتان توسعه می یابد و قوی تر می شود، وی قادر خواهد بود که غذا را در شکمش نگه دارد. اکثر نوزادان بالا آوردن را حدود 6 یا 7 ماهگی یا هنگامی که یاد بگیرند، خودشان بنشینند، متوقف می کنند، اما برخی از نوزادان تا یک سالگی بالا آوردن را ادامه می دهند.

چگونه می توانید متوجه شوید که نوزادتان شیر بالا آورده است یا استفراغ کرده است؟

استفراغ معمولاً به نسبت بالا آوردن شیر، قوی تر و با حجم بیشتری از مواد خورده شده همراه است. اگر نوزادتان پریشان به نظر می رسد، احتمالاً استفراغ کرده است. بالا آوردن اکثر نوزادان را پریشان نمی کند.

آیا بالا آوردن نشانه ای از مشکلی جدی است؟

بالا آوردن معمولاً چیزی است که والدین انتظارش را دارند، اما اگر نوزادتان به اندازه ای که باید، وزن به دست نمی آورد، به پزشک مراجعه کنید. نوزادانی که زیاد بالا می آورند و وزن کسب نمی کنند و یا در تنفس دچار مشکل هستند، ممکن است مبتلا به بیماری رفلاکس معده به مری باشند.

اگر نوزادتان استفراغ پرتابی کرد، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید. استفراغ پرتابی زمانی رخ می دهد که استفراغ به شدت از دهان نوزاد خارج شود. این وضعیت می تواند نشانه بیماری تنگی پیلور باشد. در این بیماری ماهیچه های انتهای معده ضخیم می شوند و از ورود غذا به روده کوچک جلوگیری می کنند. این بیماری معمولاً در یک ماهگی اتفاق می افتد.

در صورتی که ماده سبزی در استفراغ نوزادتان مشاهده کردید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. این ماده می تواند نشانه انسداد روده ها باشد و ممکن است نیاز به جراحی اضطراری باشد.

با سلام

فرزند من شکل و ظاهر، بو و مزه داروها را دوست ندارد و همیشه به هنگام دادن دارو به وی با مشکل مواجه می شوم. می خواستم بدانم امن ترین و موثرترین راه دادن دارو به کودکان چیست؟

با سلام خدمت شما

اگر کودکتان در برابر خوردن دارو به دلیل مزه و طعم آن مقاومت می کند، با داروساز صحبت کنید. برخی داروها نباید با مواد غذایی یا برخی مواد غذایی خاص خورده شوند، اما اگر داروساز گفت که خوردن دارو با مواد غذایی مشکلی ندارد، می توانید یک تکه از شکلات، ژله و … یا مقداری آبمیوه را به همراه دارو به کودکتان بدهید.

هرگز دارو را با یک لیوان شیر یا آبمیوه مخلوط نکنید، چرا که ممکن است کودکتان همه آن لیوان شیر یا آبمیوه را نخورد، و بنابراین میزان کامل دارو را دریافت نکند.

شما همچنین می توانید از پزشک کودکتان درخواست کنید که قرصی را تجویز کند که بتوانید آن را در یک قاشق غذاخوری ماست خرد کنید و به کودکتان بدهید. (برخی قرص ها نباید خرد شوند و برخی داروها نباید با محصولات لبنی خورده شوند، بنابراین مطمئن شوید که پزشک هر آن چه را که در سرتان می گذرد، می داند.)

شما می توانید داروهای مایع را داخل یک قاشق غذاخوری از غذا بریزید و به کودکتان بدهید، اما غذاهای جامد ممکن است طعم دارو را پنهان نکنند.

اگر از سرنگ دهانی یا قطره چکان استفاده می کنید، دارو را بین زبان و کناره دهان کودکتان بریزید. این کار به بلع راحت تر دارو کمک می کند. دارو را ته حلق و پشت گلوی کودکتان نریزید، چرا که ممکن است آن را قی کند و به وی آسیب برساند و موجب خفگی اش شود.

اگر کودکتان سعی می کند دارو را از دهانش خارج کند، از انگشتانتان برای کشیدن گونه اش و فشار دادن دارو به داخل گونه اش استفاده کنید و تا زمانی که دارو را نبلعیده است، انگشتانتان را نگه دارید. بدین ترتیب دارو به جای خارج شدن از دهان، به سمت پایین فرو می رود.

هرگز به کودکتان نگویید، دارو، آبنبات است. او ممکن است با این روش دارویش را به راحتی بخورد، اما روش بسیار خطرناکی است، چرا که ممکن است به نحوی به دارو دسترسی پیدا کند و تصمیم بگیرد همه آن را بخورد.

شما همچنین می توانید از پزشک کودکتان بخواهید تا دارویی تجویز کند که مزه خوبی داشته باشد. برخی آنتی بیوتیک ها با طعم بهتری تولید شده اند و اکثر پزشکان اطفال می دانند که کودکان کدام یک را بیشتر دوست دارند. داروسازان نیز می توانند طعم دهنده هایی را به اکثر داروهای کودکان اضافه کنند.

با سلام

مادری هستم که یک کودک نوپا دارم. در چند وقت اخیر، حوادث سوختگی زیادی را در کودکان اطرافم مشاهده کرده ام. به همین جهت می خواستم بدانم در صورت بروز سوختگی برای کودکم چه کار باید انجام دهم و اقدامات پیشگرانه برای جلوگیری از این حوادث چیست؟

با سلام خدمت شما

اگر کودکتان دچار سوختگی شد، در ابتدا باید او را از منبع سوختگی و موقعیت خطر دور کنید. اگر لباس وی در حال سوختن بود، شعله های آتش را با حوله، پتو یا هر چیز دیگری که در دسترستان است، خاموش کنید. اگر کودکتان نفس نمی کشید، عملیات احیای قلبی ریوی (CPR) را انجام دهید و با اورژانس تماس بگیرید. اگر کودکتان نفس می کشید، فوراً او را  به اورژانس منتقل کنید. در صورت امکان، یک پارچه استریل تمیز روی ناحیه سوختگی قرار دهید، اما سعی نکنید سوختگی های جدی را خودتان درمان کنید. مراقب باشید ناحیه سوختگی را به طور مستقیم لمس نکنید، زیرا آن ناحیه بسیار حساس به عفونت است.

انواع و درجات سوختگی

سوختگی درجه 1، خفیف ترین نوع سوختگی است که فقط لایه بیرونی پوست آسیب می بیند.سوختگی درجه 1، منجر به قرمزی و گاهی اوقات تورم جزئی می شود که ممکن است شبیه آفتاب سوختگی باشد.

در سوختگی درجه 2، لایه دوم پوست آسیب می بیند و منجر به تورم و تاول می شود. این نوع از سوختگی معمولاً بسیار دردناک است.

سوختگی درجه 3، جدی ترین نوع سوختگی است. در این نوع سوختگی، پوست ممکن است سفید یا سوخته شود و به طور جدی آسیب ببیند. سوختگی درجه 3 اغلب دردناک نیست، اما این بدین دلیل است که عصب ها آسیب دیده اند.

اگر کودک شما دچار سوختگی درجه 3 یا سوختگی شدید شده باشد، باید در بیمارستان بستری شود و تحت نظارت قرار گیرد. گاهی اوقات سوختگی درجه 2 را می تواند بدون بستری شدن در بیمارستان مدیریت کرد. اما برای تعویض پانسمان و پیگیری درمان باید به طور مکرر به بیمارستان مراجعه کرد.

در صورتی که سوختگی چیزی جز سوختگی درجه 1 باشد، یعنی شدید باشد، (بزرگ تر از 5 سانتی متر) یا روی صورت، دست ها یا اندام تناسلی باشد و یا ناشی از برق گرفتگی باشد، فوراً کودکتان را نزد پزشک ببرید.

راه های درمان سوختگی های خفیف

به سرعت با آب سرد یا کمپرس سرد، ناحیه مورد نظر را 10 الی 15 دقیقه خنک کنید. سپس ناحیه مورد نظر را با یک حوله تمیز خشک کنید و با باند و گاز استریل بپوشانید.

از پزشک بخواهید مقدار مناسبی استامینوفن یا ایبوپروفن برای تسکین درد کودکتان تجویز کند. (هرگز به کودکتان آسپرین ندهید، چرا که می تواند منجر به یک بیماری نادر اما خطرناک به نام سندرم ری شود.)

اگر ناحیه سوختگی شروع به تاول زدن کرد، یک پماد ضد عفونی به آن بزنید و آن را با یک باند نچسب تمیز، به صورت شُل ببندید. هرگز سعی نکنید تاول ها را بترکانید، تاول ها یک بخش مهمی از روند بهبودی پوست هستند.

هرگز کره، روغن، لوسیون یا پودر بچه به ناحیه سوختگی نمالید. این مواد می توانند خطر عفونت را افزایش دهند. همچنین از یخ استفاده نکنید، زیرا می تواند به پوست بیشتر آسیب برساند.

سوختگی درجه 1 ممکن است تنها در عرض چند روز بهبود یابد، اما بهبود سوختگی درجه 2 می تواند چند هفته طول بکشد. اگر کودکتان در حین بهبود سوختگی، علائم عفونت را نشان داد، او را نزد پزشک ببرید. علائم عفونت شامل افزایش درد، تورم، قرمزی، چرک، بوی نامطبوع، گره های لنفاوی متورم، تب یا رگه های قرمز پخش شده از ناحیه سوختگی می باشد.

راه های درمان سوختگی شیمیایی

سوختگی با مواد قلیایی یا اسیدی یا سایر مواد شیمیایی ممکن است شبیه آفتاب سوختگی باشد. در این نوع سوختگی لباس کودکتان را در بیاورید و یا در صورت لزوم آن را ببُرید تا از انتقال مواد شیمیایی به سایر قسمت های بدن جلوگیری کنید. اگر ماده شیمیایی خشک باشد، مانند: پودر، یک راه امن برای برداشتن آن از روی پوست کودکتان بیابید.

ناحیه سوختگی را حداقل به مدت 15 دقیقه با آب سرد شستشو دهید و سپس به آرامی با آب و صابون بشویید. هیچ گونه پماد و لوسیونی اعمال نکنید. در نهایت ناحیه سوختگی را با یک پارچه خشک و استریل ببندید.

اگر سوختگی شیمیایی کودکتان به پوستش نفوذ کرد و باعث سوختگی درجه 2 شد و همچنین ناحیه سوختگی بزرگ تر از 5 سانتی متر شد و یا سوختگی روی چشم ها، دست ها، پاها یا اندام تناسلی بود، باید او را نزد پزشک ببرید.

اگر مواد شیمیایی روی چشمان کودکتان ریخته شد، آن را به مدت 20 دقیقه با آب بشویید و سپس او را به اورژانس ببرید. اگر کودکتان ماده شیمیایی را خورد یا استنشاق کرد، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

پیشگیری از سوختگی در کودکان

بسیار مهم است که تمام اقدامات احتیاطی لازم جهت محافظت از کودکتان در برابر سوختگی را انجام دهید. پوست کودکان نازک تر از بزرگسالان است، بنابراین راحت تر می سوزد. کودکان زیر 4 سال، بیشتر در معرض مشکلات سوختگی قرار دارند. در ادامه به معرفی چند راهکار معمولی جهت کاهش احتمال خطر سوختگی در کودکان می پردازیم.

• نصب و بررسی مداوم سیستم هشدار دود در خانه
• نصب کپسول های آتش نشانی در نقاطی از خانه که خطر آتش سوزی بیشتر است، مانند: آشپزخانه یا در نزدیکی شومینه
• دسته های قابلمه یا ماهیتابه روی گاز را به سمت عقب بچرخانید.
• در هنگام نوشیدن یک نوشیدنی داغ، کودکتان را در دامان خود نگیرید و سعی نکنید کودکتان را با یک دست حمل کنید و با دست دیگر نوشیدنی داغ را بگیرید.
• غذاها و نوشیدنی های داغ را دور از لبه میزها و کابینت ها قرار دهید و آن ها را در جایی که کودکتان می تواند بدان دسترسی یابد و بکشد، قرار ندهید.
• برای کاهش خطر سوختگی با آب داغ سینک یا حمام، درجه آب گرمکن یا پکیج را بالاتر از 48 درجه سانتی گراد تنظیم نکنید.
• اتوی لباس، اتو و فر مو، شمع های روشن و سایر ادواتی را که موجب سوختگی می شوند، دور از دسترس کودکتان قرار دهید.
• از یک صفحه محافظ جلوی شومینه تان استفاده کنید و کودکتان را دور از آن ناحیه نگه دارید. همچنین کودکتان را دور از اجاق های چوبی، رادیاتورها، باربیکیوها و بخاری ها نگه دارید.
• پریزهای برق را با پوشش های محافظ بپوشانید و سیم ها را دور از دسترس کودکتان قرار دهید.
• اگر ماشینتان را در زیر آفتاب پارک کرده اید، پیش از قرار دادن کودکتان در صندلی ماشین، صندلی و سگک کمربند را بررسی کنید، زیرا ممکن است خیلی داغ شده باشد و موجب سوختگی درجه 2 شود. همچنین پیش از قرار دادن کودکتان بر روی وسیله های فلزی زمین بازی، مانند: تاب، سرسره و الاکلنگ، درجه حرارت آن را بررسی کنید.

با سلام

کودک من زیاد دچار اسهال می شود، آیا این نشانه سندرم روده تحریک پذیر است؟ در این صورت، چگونه باید درمان شود؟

با سلام خدمت شما

سندرم روده تحریک پذیر می تواند منجر به اسهال، نفخ، گرفتگی عضلات و یبوست شود. اگر این علائم بیش از چند روز طول بکشد، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید، زیرا همچنین می تواند نشانه یک مشکل جدی، مانند: بیماری کرون و کولیت اولسراتیو باشد. اگر سندرم روده تحریک پذیر در کودکتان تشخیص داده شد، مطمئن باشید که هیچ آسیب جسمانی به او وارد نمی شود، و فقط ناراحتی زیادی به همراه دارد.

سندرم روده تحریک پذیر چیست؟

هیچ کس نمی داند که این سندرم چیست. به طور معمول، انقباضات عضلات در روده ها، روده ها را به طور مناسب حرکت می دهند. اما اگر کودکتان سندرم روده تحریک پذیر داشته باشد، روده هایش حساسیت اضافی دارند. خوردن، گاز معده و حتی استرس می تواند موجب اسپاسم عضلانی در روده بزرگش شود که ممکن است موجب گرفتگی دردناک عضلات شکمی، یبوست، اسهال یا ترکیبی از هر سه مورد شود. (کودکان زیر 5 سال، اغلب اسهال بدون درد دارند، در حالی که کودکان 5 سال به بالا اغلب دچار گرفتگی عضلات شکمی می شوند.) کودکتان همچنین ممکن است دچار تهوع یا سر درد شود. ناراحتی معمولاً پس از یک حرکت روده فروکش می کند. سندرم روده تحریک پذیر می تواند افراد در همه سنین را تحت تاثیر قرار دهد و می تواند یک وضعیت موقت یا یک بیماری مزمن باشد.

راه های درمان سندرم روده تحریک پذیر

هیچ راه درمانی وجود ندارد، اما یک رژیم غذایی غنی از فیبر و  کم چرب می تواند بسیار زیاد کمک کند. فیبر روده را بزرگ تر می کند، به عبارت دیگر، فیبر روده بزرگ را اندکی گسترش می دهد و باعث کاهش اسپاسم ها می شود. شما می توانید به کودکتان میوه ها، سبزیجات و غلات کامل بیشتری بدهید و یا می توانید هر روز یک یا دو قاشق غذاخوری مکمل فیبر، به بلغور جو دو سر یا آب پرتقالش، اضافه کنید. چربی این وضعیت را تشدید می کند، بنابراین اجتناب از آن ممکن است علائم را کاهش دهد. احتمالاً پزشک مُلین را برای یبوست تجویز نخواهد کرد.

گاهی اوقات کودکان مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر شدید، وزن کم می کنند، زیرا خوردن باعث بروز علائم می شود، لذا آن ها از خوردن وعده های غذایی اجتناب می کنند. مراقب عادات غذایی کودکتان باشید تا مطمئن شوید که مواد مغذی مورد نیاز برای سالم بودنش را دریافت می کند. استرس نیز می تواند این علائم را تشدید کند. ورزش و سایر روش های دور نگه داشتن تنش ها نیز می توانند وضعیت کودکتان را بهبود بخشند.

با سلام

در ابتدا می خواستم بدانم چگونه باید از عفونت گوش در کودکم جلوگیری کنم و سپس در صورت ابتلای فرزندم به عفونت گوش، راه های درمان آن به چه نحوه ای می باشد؟

با سلام خدمت شما

بسته به شدت عفونت و سن کودکتان، نوع درمان متفاوت می باشد. اگر عفونت کودکتان جدی باشد، پزشک وی ممکن است آنتی بیوتیک تجویز کند، اما اکثر کودکان مبتلا به عفونت گوش یا عفونت حاد گوش میانی، بدون دارو بهتر می شوند. اغلب، بهتر است منتظر بمانیم و ببینیم که آیا پیش از دادن دارو به کودک، علائم شدیدتر می شود یا خیر. پزشک بسته به شرایط یکی از دو راه حل زیر را پیشنهاد می کند:

• اگر کودکتان بین 6 الی 24 ماه باشد و علائم خفیفی تنها در یک گوشش داشته باشد و یا حداقل 2 ساله باشد و علائم خفیفی در یک یا هر دو گوشش داشته باشد، مراقب او باشید و به شرایط نظارت کنید.
• اگر کودکتان تا 48 الی 72 ساعت بدون درمان بهبود نیافت، آنتی بیوتیک را شروع کنید.

چه زمانی آنتی بیوتیک ضروری می شود؟

توصیه می شود که عفونت حاد گوش میانی را با آنتی بیوتیک درمان کنید.

• نوزادان 6 ماهه یا کوچک تر هنوز سیستم ایمنی قوی ندارند و به خصوص نسبت به عفونت حاد گوش میانی آسیب پذیرند.
• کودکان دارای علائم شدید، مانند: تب بالا، تعرق، خستگی یا ضربان قلب سریع.
• کودکان کوچک تر از 2 سال که علائم خفیفی در هر دو گوش دارند.

چرا پزشکان درباره آنتی بیوتیک نگران هستند؟

پزشکان معمولاً نسبت به تجویز آنتی بیوتیک احتیاط می کنند، زیرا باکتری ها را در برابر آن ها مقاوم می کند. علاوه بر این، دادن آنتی بیوتیک به کودک، باکتری های خوب بدن را که برای سلامت دستگاه گوارش ضروری هستند، نیز از بین می برد.

عفونت گوش همچنین می تواند توسط باکتری یا ویروس ایجاد شود و از آن جایی که آنتی بیوتیک ها علیه عفونت های ویروسی کار نمی کنند، پزشکان درباره تجویز آن ها محتاط تر عمل می کنند.

از طرف دیگر، از آن جایی که باکتری ها به سرعت تغییر می کنند، اثربخشی داروها و آنتی بیوتیک ها کمتر می شود.

اگر کودک شما نیاز به آنتی بیوتیک داشت، دوره کامل آنتی بیوتیک را به او بدهید، حتی اگر احساس بهتری داشت و علائم ناپدید شده بودند. پس از چند هفته، مجدداً کودکتان را نزد پزشک ببرید تا مطمئن شوید که داروها عمل کرده اند.

اگر کودکتان پس از 48 الی 72 ساعت بهبود نیافت و هنوز علائم عفونت را نشان می داد، تب داشت یا بدتر شد، به پزشک مراجعه کنید. پزشک ممکن است بخواهد دوره آنتی بیوتیک را شروع کند یا داروها را تغییر دهد.

چگونه می توانید درد عفونت گوش کودکتان را کمتر کنید؟

میزان درست استامینوفن یا ایپوبروفن نوزاد (اگر کودکتان 6 ماهه یا بزرگ تر است)، می تواند درد را تسکین دهد. اگر کودکتان از 3 ماه کوچک تر است، پیش از دادن هر نوع دارویی به او، از پزشک سوال کنید.

قطره گوش یا کمپرس گرم نیز می تواند برای تسکین درد گوش کودکتان کمک کند. از پزشک یا داروساز بپرسید که کدام قطره را استفاده کنید. همچنین کودکتان را تشویق کنید تا مایعات بیشتری بنوشد، زیرا بلعیدن کمک می کند تا مایع گوش میانی جریان یابد و فشار درد کاهش یابد.

به کودکتان داروها بدون نسخه سرماخوردگی، مانند: آنتی هیستامین ندهید. این داروها نه تنها به بهتر شدن وضعیت کودکتان کمکی نمی کند، بلکه عوارض جانبی خطرناکی در کودکان ایجاد می کند.

و هرگز به کودکتان آسپرین ندهید، زیرا او را مستعد ابتلا به سندرم ری که یک بیماری نادر اما بالقوه کشنده است، می کند.

چگونه از عفونت گوش در کودکتان جلوگیری کنید؟

چند راهکار وجود دارد که می تواند احتمال ابتلا به عفونت گوش در کودکان را کاهش دهد. در ادامه به این راهکارها اشاره می کنیم.

• نوزادتان را حداقل به مدت 6 ماه با شیر مادر تغذیه کنید. شیر مادر آنتی بادی هایی برای مقابله با عفونت گوش فراهم می کند.
• هنگامی که نوزادتان را تغذیه می کنید، او را راست و عمودی نگه دارید. به طوری که سرش بالاتر از بقیه بدنش باشد. نوزادانی که به حالت خوابیده تغذیه می شوند، به احتمال بیشتر به عفونت حاد گوش میانی دچار می شوند.
• از 6 ماهگی شروع به از پستانک گرفتن نوزادتان کنید. نوزادانی که 6 ماهه یا بزرگ تر هستند، اگر از پستانک استفاده کنند، کمی بیشتر مستعد ابتلا به عفونت گوش هستند. بنابراین، استفاده از پستانک را کاهش دهید یا حذف کنید.
• کودکتان را از دود تنباکو دور نگه دارید، زیرا در معرض دود قرار گرفتن، خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهد. محیط خانه تان را عاری از دود کنید و کودکتان را به مکان های دودآلود نبرید.
• اگر چه عفونت های گوش مُسری نیستند، اما عفونت های تنفسی، منجر به عفونت گوش می شوند. لذا دست های خود و کودکتان را مرتباً بشویید و وی را دور از افراد مبتلا به عفونت تنفسی نگه دارید.
• واکسن های کودکتان را به موقع تزریق کنید. ایمن سازی به جلوگیری از بیماری های خاصی که می توانند موجب عفونت گوش شوند، کمک می کند.
• هنگامی که کودک شما 6 ماهه باشد، تزریق واکسن آنفلوانزای سالانه می تواند به جلوگیری از عفونت حاد گوش میانی که اغلب پس از یک دوره آنفلوانزا گسترش می یابد، کمک کند.
• اگر کودکتان در معرض عفونت گوش باشد، جراحی ممکن است مناسب باشد. زیرا حضور مداوم مایع در گوش ها نه تنها موجب عفونت، بلکه باعث کاهش و از دست دادن شنوایی می شود. مشکلات شنوایی نیز می تواند مانع پیشرفت زبان شود.