الف – خانوادۀ هر دو نفر، از نظر فرهنگي و سنتهاي رايج، نزديك به هم باشند.

۱- تا سر حد امكان، تمكن مالي دو خانواده، متناسب با يكديگر باشد.

۲- اگر هردو نفر اهل يك شهر نبودند، لااقل در ساير زمينه‌ها و آداب و رسوم، نزديك به هم باشند.

۳- ديدگاههاي دو خانواده از نظر مذهبي، سياسي، اجتماعي و معاشرتي نزديك به هم باشد.

۴- تناسب جسمي، شكل، قيافه و اندام آنها به هم نزديك باشد؛ تا حدي كه تفاوتهاي موجود خيلي چشمگير نباشد.

۵- از نظر سن و سال، متناسب باشند و به اصطلاح عامه به هم بيايند.

۶- از نظر ميزان تحصيلات، اختلاف درجۀ فاحش نداشته باشند.

۷- اختلاف سليقه در انتخاب محل سكونت يا محل كار نداشته باشند.

ملاک های انتخاب همسر

ب – داشتن شرايط فوق، به يك زندگي ايدآل كمك مي‌كند؛ ولي لزوماً اينها شرايط لازم و كافي و تنها ملاک های انتخاب همسر نيستند. بنابراين به شرايط فردي زير كه صرفاً مربوط به اخلاقشان بوده و از خصوصيات شخصي‌شان مي‌باشد، بايد توجه بيشتري داشته باشند.

۱- از نظر طرز تفكر و انديشۀ اجتماعي به هم نزديك باشند.

۲- یکی دیگر از ملاک های انتخاب همسر اینست که ديدگاه دختر و پسر به زندگي يكسان باشد.

۳- تفاوت‌هاي شخصيتي و خصوصيت‌هاي رفتاري فاحشي نداشته باشند.

۴- تا آنجا كه مقدور است بهرۀ هوشي آنها نزديك به هم باشد.

۵- داراي ديدگاههاي سياسي، گرايش‌هاي اعتقادي و افق‌هاي فكري يكساني باشند.

۶- هردو نفر استقلال رأي داشته باشند؛ يعني شخصاً در امور زندگي تصميم بگيرند، نه با دهن‌بيني و تقليد از ديگران.

۷- در خانوادۀ آنها پدرسالاري يا مادرسالاري به صورت مطلق، وجود نداشته باشد.

۸- از نظر تفكرات مذهبي در دو قطب مخالف هم نباشند كه اين مورد بسيار مسأله‌ساز است!

داشتن اختلافاتي مثل موارد بالا گرچه زندگی مشترک را سخت مي‌كند و امكان تفاهم با همسر را به حداقل مي‌رساند، ولي همزيستي را غيرممكن نمي‌سازد؛ به شرطي كه طرفين، اهل تغيير، رشد و تكامل و پيشرفت باشند. كساني كه در زندگاني خويش درجا مي‌زنند و به اعتقادات خود و خانوادۀ خود سخت پاي‌بندند، در فكر پيشرفت زمانه نبوده و اهل تغيير و تحول نيستند، بايد سعي كنند گرد همسري كه به او اختلاف فرهنگی زيادي دارند نگردند.

آموخته‌هاي طول زندگي را مي‌توان تغيير داد، زيرا همۀ آنها اكتسابي هستند و كافي است غلط بودنش به شما ثابت شود تا ميل به تغيير آن فزوني يابد؛ ولي عوامل روان شناختي و ساختاري شخصيت افراد را به سختي مي‌توان تغيير داد. تغيير اين گونه عوامل و مواردي كه در شخصيت آدمهاست در صورتي حاصل مي‌شود كه هردو طرف قبول كنند وجود تفاوت‌هاي فاحش، مسأله‌ساز است؛ پس بايد تغيير كند. اين تغييرات، نياز به طول زمان، آموزش علمي، خواستن و به كار بردن تمرينات لازم دارد. تنها خواستن، كافي نيست؛ گذشت آگاهانه در زندگي و پاكسازي ذهن از تعصّبات، نقش اساسي در تفاهم و سازندگي دارد.

تعصّبات، نقش اساسي در تفاهم و سازندگي دارد.

اين همه تلاش، موقعي ثمربخش است كه عشق و علاقه در ميان باشد. عشق و علاقه، زمينه ساز گذشت گرديده و نقش مؤثري در ميل به تغيير آدمي بازي مي‌كنند. اگر اينها نباشند هيچ‌كس براي هدفي اين چنين سخت تلاش نمي‌كند. ولي اگر مهر و محبت بود و سازندگي هم در پي آن آمد، آن وقت زندگي معناي واقعي‌اش را پيدا مي‌كند؛ و اين مهم نيز ميسر نيست مگر به لطف فداكاري هردو طرف؛ كه تغيير در يك طرف، هرگز كافي نبوده و نيست.

بازگشت عشق