شکسته دل

سلام. همه از من انتظار دارن شاد باشم و شادشون کنم و باهاشون بگم و بخندم! اما من خیلی دلم پره از همه چیز از خودم و دنیام و زندگی و همه چیز.. البته من از دست هیچکس ناراحت نیستم یعنی من اصلا کینه ای نیستم اما بقیه گاهی اوقات فکر میکنن من از دستشون ناراحتم که اینطوری رفتار میکنم در صورتی که اینطوری نیست… مشکل من اینه که وقتی به پشت سرم نگاه میکنم فکر میکنم بیخودی عمرمو تلف کردم و هیچوقت کار مهمی انجام ندادم و این داغونم میکنه من از سنم خجالت میکشم چون این بالا رفتن سنم برا من نتیجه ای نداشته!
از یه طرف درد خودم کم نیست از طرفی هم دلم نمیخواد اطرافیانمو تا این حد ناراحت کنم تقریبا همه از من ناراحتند در حالیکه من فقط با خودم مشکل دارم!
خسته شدم دیگه! لطفا بگید چیکار کنم؟؟ خیلی سعی میکنم باهاشون مدارا کنم اما کسی منو درکم نمیکنه دور و بر من خیلی شلوغه و نمیذاران چند ساعتم تنها باشم!!!