سلام
یه پسر ۳۴ ساله ام.راستش مشکلاتی دارم.با خانواده و فامیل قهریم با هم.ینی کسیو ندارم که برام زن پیدا کنه.خودمم از بس از بچگی بهم گفتن دور و بر دختر که هیچی نبینیم حتی با پسر دوستی! همه را باید خط بکشی و دوستی بی دوستی….اصلا الان با این سن هنوزم فکر میکنم اگه کسی بفهمه میخوام ازدواج کنم زشت باشه.میدونم میگید اینکه هنوز ازدواج نکردی زشت تره.چیکار کنم کسیو نمیبینم و نمیشناسم که برم باهاش راجع به ازدواج صحبت کنم .وقتشم ندارم.تو خیابونم که همه دخترا ی خوب و بافرهنگ بهم محل نمیذارن چون فکر کنم میترسن با غریبه باشن.نمیشه هم یه راست رفت گفت خانوم میشه برای آشنایی قبل از ازدواج با هم صحبت کنیم که.اونوقت ممکنه فکر کنن من دیوونم.بعدشم عزیزان اونقدر بهم فشار جنسی هر روز میاد که اگه قبلا میتونستم وقتی با یه خاونم صحبت میکنم به این چیزا فکر نکنم الان دیگه نمیتونم.چون از اول محروم بودم از رابطه با جنس مخالف الان یه جورایی عقده ای شدم.
